Οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ για την ΕΡΤ και την αξιοπιστία της

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ 12.04.2018

Οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ εκδηλώνουμε την έντονη ανησυχία μας για την κατάσταση που διαμορφώνεται στην εταιρεία, η οποία εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την ίδια και τους εργαζόμενούς της ενώ απογοητεύει την κοινωνία, την οποία η ΕΡΤ οφείλει να υπηρετεί με ποιοτική ενημέρωση και ψυχαγωγία.

Ανησυχούμε για τα φαινόμενα παρακμής, απαξίωσης, πολιτικών παρεμβάσεων και συνδιοίκησης, τα οποία μας γυρίζουν πολλά χρόνια πίσω και είναι ξένα με ένα σύγχρονο ραδιοτηλεοπτικό φορέα.

1. Γιατί η αξιοπιστία της ΕΡΤ1 τραυματίζεται καθημερινά από χοντροκομμένες και απαρχαιωμένες λογικές, από τις πολιτικές παρεμβάσεις αλλά και τις πολιτικές επιθέσεις. Η σημερινή κυβέρνηση υπέκυψε στον πειρασμό του ελέγχου της ενημέρωσης της ΕΡΤ ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση την έχει επιλέξει σαν “σάκο του μποξ” και προβολής του “οράματος” της συρρίκνωσής της.

2. Γιατί η ΕΡΤ2, η ΕΡΤ3 και το δίκτυο της στην περιφέρεια εγκαταλείπονται σε αργό και σταθερό θάνατο. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ταυτότητα και χωρίς στίγμα, με αποτέλεσμα και κάποιες, πραγματικά εξαιρετικές παραγωγές που έχουν απομείνει να «χάνονται» μέσα στο «ξεκούρδιστο» σύνολο. Ειδικά, δε, το περιφερειακό δίκτυο έχει παραδοθεί σε μια ανέμπνευστη και μίζερη γραφειοκρατική διακυβέρνηση.

3. Γιατί η διοίκηση της ΕΡΤ αντί να ασχολείται με τα προηγούμενα και όλα τα σημαντικά διοικεί αλά παλαιά, μέσω αμφιλεγόμενων επιτροπών, μεθοδεύει αποφάσεις ή ακόμα εκβιάζει πλειοψηφίες στο Δ.Σ. της εταιρείας προκειμένου να εγκριθούν «φιλικές» παραγωγές..

Επιστέγασμα όλων των προαναφερθέντων αποτελεί το οργανόγραμμα που κυοφορείται τους τελευταίους 6 μήνες χωρίς διαφάνεια ή διαβούλευση. Χωρίς οργανικές θέσεις! Ένα οργανόγραμμα που κινείται στον αντίποδα της οριζόντιας οργανωτικής δομής που διέπει όλα τα μεγάλα δίκτυα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας διεθνώς. Κομμένο και ραμμένο στις επιδιώξεις κάποιων για τον απόλυτο έλεγχο της ενημέρωσης και κάποιων παλαιάς κοπής συνδικαλιστών για έλεγχο των θέσεων ευθύνης.

Όλα τα παραπάνω καθιστούν επιτακτικό το αίτημα τόσο η κυβέρνηση όσο και τα κόμματα να αποδείξουν στους πολίτες ότι όταν ευαγγελίζονται, χρόνια τώρα, την ανεξαρτησία της ΕΡΤ το εννοούν. Είναι καιρός να δρομολογηθούν εκείνες οι νομοθετικές, θεσμικές και διοικητικές πρωτοβουλίες που θα εκσυγχρονίσουν πραγματικά το δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα και θα τον απαλλάξουν από τις πολιτικές εξαρτήσεις (όλων των αποχρώσεων) που τον καθηλώνουν και τον συνθλίβουν.
Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ

ΕΔΟΕΑΠ: Η λύση “ανάσα” και τα ανοιχτά ερωτήματα

 

Η διαφαινόμενη λύση στη χρονίζουσα εκκρεμότητα του ΕΔΟΕΑΠ είναι μια μεγάλη ανάσα για το δημοσιογραφικό σώμα, αν και απομένει να γίνουν γνωστές οι λεπτομέρειές της και, κυρίως, τα οικονομικά δεδομένα στα οποία στηρίζεται. Η θετική αυτή εξέλιξη διευκολύνθηκε, σε σημαντικό βαθμό, όταν από τη νέα διοίκηση της ΕΣΗΕΑ εγκαταλείφθηκε η στείρα στάση “αναπόλησης περασμένων μεγαλείων” της προηγούμενης και απορρίφθηκαν προτάσεις για “χορό του Ζαλόγγου”.

Ωστόσο, δε χρειάζονται θριαμβολογίες και, μάλιστα, πριν γνωστοποιηθούν όλα τα δεδομένα. Από τις πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, άλλωστε, συνάγεται πως είναι πολύ πιθανό, σε ορατό βάθος χρόνου, να “υπάρχει θέμα” με τα οικονομικά της “λύσης”. Το πρόβλημα αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί αν η κυβέρνηση νομοθετούσε με σοβαρό και αξιόπιστο τρόπο και όχι “κλωτσώντας το τενεκεδάκι παρακάτω” κι αν ο δημοσιογραφικός συνδικαλισμός δεν είχε χάσει πολύτιμο χρόνο και είχε παρουσιάσει έγκαιρα, έπειτα από σοβαρή συζήτηση, συνεκτική και αξιόπιστη πρόταση.

Ως Ανοιχτά ΜΜΕ -παρότι μια απλή δημοσιογραφική «πρωτοβουλία βάσης»- είχαμε εξαρχής καταθέσει σχετικά ολοκληρωμένες προτάσεις με βασικούς άξονες την κάλυψη όλων των δημοσιογράφων από τον ΕΔΟΕΑΠ και τη ρεαλιστική αντιμετώπιση πόρων και λειτουργιών του. Έπειτα από το “χαμένο χρόνο” κάποιες πτυχές αυτών των προτάσεων ελήφθησαν υπόψη από τη νέα διοίκηση της ΕΣΗΕΑ. Πρόσφατα είχαμε, επίσης, προειδοποιήσει για τις κρίσμες οικονομικές πτυχές μιας λύσης και τις εναλλακτικές εκδοχές υπέρβασης των όποιων προβλημάτων.

Αναμένοντας, λοιπόν, όλα τα δεδομένα για τη διαφαινόμενη λύση, οι προαναφερθείσες παρατηρήσεις μας δεν αποσκοπούν στην υπονόμευσή της αλλά στο να «φωτίσουν» όλες τις παραμέτρους της, ώστε αφενός να υπάρξουν όποιες βελτιώσεις είναι δυνατόν το αμέσως προσεχές διάστημα, και αφετέρου να γνωρίζουμε τι μπορεί να διεκδικηθεί ή να προκύψει ως αναπόφευκτη εξέλιξη μελλοντικά.

 

Η ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

29 Οκτωβρίου 2017

ΜΕΤΕΡΙΖΙΑ ΚΑΙ ΝΤΑΡΑΒΕΡΙΑ

Του Ηλία Καννέλη
Οση υποχρέωση έχει στους ΑΝΕΛ ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας για την παράταση της κυνικής και χωρίς αρχές εξουσίας του άλλη τόση υποχρέωση έχει και σε διάφορα αριστερίστικα ή δήθεν αναρχικά γκρουπούσκουλα. Ο μεν καιροσκόπος συνεταίρος του τού προσφέρει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι δε αριστεριστές και λοιπές δυνάμεις προετοιμάζονται στα «μετερίζια του αγώνα» αν χρειαστεί να αναβιώσει το δόγμα «ή εμείς ή αυτοί». Ο Ρουβίκωνας π.χ., που ασκείται στην επαναστατική γυμναστική για τη λειτουργία σωστών αντανακλαστικών, έως σήμερα δρα ανενόχλητος. Χθες, μάλιστα, μέλη της οργάνωσης έκαναν επαναστατική έφοδο στο υπουργείο Δικαιοσύνης και έφυγαν ανενόχλητα. Δικαίως, διότι πιθανόν να βιάζονταν, ίσως είχαν να κάνουν εκπομπή στην ΕΡΤ-open, με την οποία και συνεργάζονται καιρό τώρα. Και ασφαλώς το κράτος τούς διευκολύνει, αφού η ΕΡΤ-open, άρα και οι εκπομπάρχες της, εν προκειμένω και οι συνάδελφοι του Ρουβίκωνα, είναι κατά κάποιον τρόπο ημικρατικό παράρτημα της δημόσιας τηλεόρασης. Ως γνωστόν, το αντιστασιακό ραδιόφωνο που διοικούσε η ΠΟΣΠΕΡΤ μετά το «μαύρο» του Σαμαρά στην ΕΡΤ εξέπεμψε από δημόσια συχνότητα (106,7). Επίσης, είναι δύσκολο να αγοράστηκε με ρεφενέ ο μηχανικός εξοπλισμός ή να πληρώνονται το ενοίκιο του κτιρίου και το κόστος λειτουργίας του σταθμού. Πάντως, στην ΕΡΤ συζητιέται ότι το κράτος (ή ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός) είναι πλήρης χορηγός του ραδιοφώνου που, ασφαλώς, λειτουργεί χωρίς άδεια. Με άλλα λόγια, ακόμα και σήμερα, που η ΕΡΤ λειτουργεί και γιγαντώνεται, το ραδιόφωνο που στήθηκε για να διεκδικήσει το άνοιγμα της ΕΡΤ συνεχίζει να λειτουργεί, εν μέρει ή εν όλω, με κονδύλια του κράτους – σαν εξωθεσμικό παράρτημα της κρατικής ραδιοφωνίας. Οι Ρουβίκωνες, δηλαδή, που κάνουν εκπομπή στην ΕΡΤ-open είναι, με έναν τρόπο, κρατικοί υπάλληλοι. Γι’ αυτό, άλλωστε, η διοίκηση της ΕΡΤ δεν έχει αντίρρηση. Υπενθυμίζω μάλιστα ότι ο προσφάτως διορισθείς διευθύνων σύμβουλος Βασίλης Κωστόπουλος την πρώτη μέρα που έφτασε στην κρατική ραδιοτηλεόραση επισκέφθηκε τα γραφεία της ΕΡΤ-open. Εγραψε κιόλας στο βιβλίο επισκεπτών, διατυπώνοντας την ευχή η EΡΤ-open «να είναι πάντα ανοικτή, έτσι που να κρατά και την ΕΡΤ ΑΕ ανοικτή». Οπότε, μην ανησυχείτε. Ο Ρουβίκωνας είναι ένα μικρό γρανάζι σε μια ακόμα σχέση συναλλαγής της κυβέρνησης, αυτή τη φορά με ένα συγγενές του συνδικαλιστικό /ιδεολογικό άβατο, ο λογαριασμός του οποίου έρχεται στους φορολογουμένους. Συνηθισμένα νταραβέρια.

 

ΕΔΟΕΑΠ: Σκέψεις στο παρά πέντε

 

 

 

Ενόψει της αυριανής σύγκλησης “της τριμερούς” για τον ΕΔΟΕΑΠ είναι χρήσιμες ορισμένες τελευταίες σκέψεις.

Επί ένα χρόνο και κάτι ο δημοσιογραφικός συνδικαλισμός κινήθηκε χωρίς καμμία πρόταση. Στην αρχή αναπολούσε τον… Χαμένο Παράδεισο ζητώντας την (ανέφικτη) επιστροφή του αγγελιοσήμου ενώ στη συνέχεια ζητούσε –γενικώς και αορίστως- τη θέσπιση “πόρου”, πράγμα που εκλαμβανόταν ως επιστροφή του αγγελιοσήμου από το παράθυρο και, όντως, όπως βλέπουμε και σήμερα, για τους περισσότερους εκ των συνδικαλιστών αυτό ήταν.

Έως πρόσφατα μόνο τα #ΑνοιχτάΜΜΕ –μια απλή δημοσιογραφική πρωτοβουλία βάσης- είχε καταθέσει -και μάλιστα από πέρυσι τον Ιούνιο- μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση. Δίπλα σ’ αυτήν προσετέθη, πριν λίγες μέρες, η πρόταση που κατέθεσε ο Στ. Καπάκος, Γ.Γ. της ΕΣΗΕΑ και μέλος της “Συσπείρωσης”.

Η εξέλιξη αυτή ήταν απόλυτα θετική αφού, πλέον, έστω καθυστερημένα μπορούμε ν’ αρχίσουμε να συζητάμε συγκεκριμένα.

Απαραίτητη, όμως, προϋπόθεση ώστε να γίνει σοβαρή συζήτηση, είναι η γνώση της πραγματικότητας των αριθμών. Ο ΕΔΟΕΑΠ, λοιπόν, μεσούσης της κρίσης και την τελευταία χρονιά ισχύος του αγγελιοσήμου είχε, κατά προσέγγιση, δαπάνες 39 εκ. ευρώ (37% αυτών για επικούρηση και εφάπαξ και 35% για εκτός ΕΔΟΕΑΠ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη) και έσοδα 22 εκ. ευρώ (17 από αγγελιόσημο και 5 από εισφορές εργαζομένων). Εν ολίγοις, ήδη, επί αγγελιοσήμου παρουσίαζε έλλειμμα 17 εκ. ευρώ. Μετά την κατάργησή του το έλλειμμα εκτοξεύεται στα 34 εκ. ευρώ (!). Αυτό είναι το δισεπίλυτο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπισθεί.

Η πρόταση Καπάκου έχει αρκετά κοινά στοιχεία με αυτήν των Ανοιχτών ΜΜΕ π.χ. όσον αφορά την αναγκαία διεύρυνση του ΕΔΟΕΑΠ προς όλους τους δημοσιογράφους και εν γένει τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ.

Τα προβλήματά της αφορούν το σκέλος των εσόδων που προβλέπει για τον “ΕΔΟΕΑΠ μετά”. Για παράδειγμα, αναφέρεται σε ένα (ασαφές) ποσό κρατικής χρηματοδότησης. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να καθιερωθεί. Ο ΕΔΟΕΑΠ είναι και θέλουμε να παραμείνει ΝΠΙΔ. Η κρατική χρηματοδότηση, με βάση την πρόσφατη νομοθεσία, κατευθύνεται αποκλειστικά στον ΕΟΠΠΥ. Άρα, ακόμα και στην υποθετική περίπτωση που υπήρχε κυβερνητική διάθεση για νομοθέτηση κρατικής χρηματοδότης στον ΕΔΟΕΑΠ, αυτό θα προσέκρουε όχι μόνο στους «θεσμούς» αλλά και στη σφοδρή αντίδραση όσων κοινωνικών κατηγοριών τα Ταμεία τους εντάχθηκαν στον ΕΟΠΠΥ.

Η πρόταση Καπάκου προβλέπει, επίσης, την καθιέρωση πόρου-εισφοράς ενημέρωσης που θα υπολογίζεται επί του τζίρου των επιχειρήσεων ΜΜΕ, ο οποίος, όμως, θα καθιερωθεί σε 1-2 χρόνια «… χωρίς την δαμόκλειο σπάθη της τρόικας και των μνημονιακών περιορισμών της χώρας, αν αυτό καταστεί εφικτό». Άρα και απ’ αυτήν την πηγή για τα επόμενα χρόνια τα έσοδα θα είναι μηδενικά. Επιπλέον,  εφόσον προβλέπεται παράλληλα η καθιέρωση εργοδοτικών εισφορών συνιστά σενάριο επιστημονικής φαντασίας πως οι εργοδότες ( οι οποίοι έως τώρα -ελέω αγγελιοσήμου- δεν πλήρωναν τίποτα) θ’ αποδεχθούν στο μέλλον, επιπλέον των εισφορών για ΕΦΚΑ και ΕΔΟΕΑΠ, να καταβάλουν και “πόρο-εισφορά ενημέρωσης”.

Τούτων δοθέντων αυτά που απομένουν στην πρόταση Καπάκου ως έσοδα για τον “ΕΔΟΕΑΠ μετά” είναι οι εισφορές των εργαζομένων και η καθιέρωση εισφορών εργοδοτών και συνταξιούχων. Συγκεκριμένα προβλέπεται ο διπλασιασμός της εισφοράς των εργαζομένων από 3 σε 5-6%, η καθιέρωση εισφοράς εργοδοτών ύψους 7-8% και συνταξιούχων 6%. Με τις εισφορές αυτές προσεγγίζονται τα ισχύοντα γενικότερα, δηλαδή: εισφορές για το ενιαίο επικουρικό Ταμείο 3,5% + 3,5% και για τον ΕΟΠΠΥ, εργαζομένων 2,55%, εργοδοτών 4,55% και 6%. Αθροιστικά, δηλαδή, 6,05 για τους εργαζόμενους και 8,05% για τους εργοδότες, εν ολίγοις η μάξιμουμ εκδοχή της πρότασης Καπάκου.

Όμως οι αντιστοιχίες των ποσοστών, σε πραγματικά ποσά σημαίνουν πως τα έσοδα του ΕΔΟΕΑΠ από εισφορές των εργαζομένων από 5, περίπου, εκατομμύρια θα φτάσουν τα 9 -10, από τις εισφορές εργοδοτών τα έσοδα θα είναι 11 – 13 εκατομμύρια ενώ από τις εισφορές των συνταξιούχων τα έσοδα θα είναι γύρω στα 2 εκατ. ευρώ. Τα συνολικά έσοδα, λοιπόν, θα ανέλθουν σε 22- 25 εκατομμύρια. Οι δαπάνες όμως του «σημερινού» ΕΔΟΕΑΠ, στην τελευταία χρονιά ύπαρξης του αγγελιοσήμου, ήταν 39 εκατομμύρια, όπως προαναφέραμε. Εν ολίγοις θα έχουμε πάλι έλλειμμα ύψους 14 έως 17 εκατομμυρίων. Άρα θα πρέπει να γίνει επιλογή: ποιοί από τους “πυλώνες” του σημερινού ΕΔΟΕΑΠ θα διατηρηθούν.

Το σενάριο καθιέρωσης εργοδοτικών εισφορών είχε εξετασθεί ως “λύση” για το πρόβλημα του ΕΔΟΕΑΠ και από τα #ΑνοιχταΜΜΕ στην πρόταση που είχαμε καταθέσει. Τελικά -για πολλούς λόγους- επιλέχθηκε κάτι διαφορετικό. “… Αντί να αναζητούμε -γενικά και αόριστα- έναν νέο “πόρο” (πράγμα που εκλαμβάνεται ως αναγραμματισμένο αγγελιόσημο) πρέπει να διεκδικήσουμε μια sui generis (λόγω της ιδιομορφίας του χώρου) εργοδοτική εισφορά. Η εισφορά μπορεί να προκύπτει ως ποσοστό επί των διαφημιστικών εσόδων που έχει ο κάθε εργοδότης, ο οποίος θα είναι και ο υπόχρεος για την καταβολή της (ώστε να μην εμπλακούμε με την “απαγόρευση” των φόρων υπέρ τρίτων). Με τον τρόπο αυτό δεν θίγεται ο πλουραλισμός στο χώρο, αφού τα μικρότερα ΜΜΕ θα καταβάλουν εισφορές ως ποσοστό επί των διαφημιστικών τους εσόδων και όχι ανάλογα με τον αριθμό των εργαζομένων τους” …”.

Αν η πρόταση αυτή συνοδευθεί από τη σημαντική μείωση του φόρου επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων (20% σήμερα), με ταυτόχρονη επέκτασή του σε όλα τα ΜΜΕ θα μπορούσε, ίσως, να γίνει πιο εύκολα αποδεκτή και πιθανό να δώσει λύση στο πρόβλημα. Προϋπόθεση, βέβαια, είναι η πραγματική αποτύπωση του ύψους των διαφημιστικών εσόδων των ΜΜΕ και η διαπραγμάτευση για το ύψος του ποοοστού που θα αποτελεί τη sui generis εργοδοτική εισφορά. Αν, βέβαια, η επιβίωση του ΕΔΟΕΑΠ επιβάλλει ποσοστό εργοδοτικής εισφοράς που θα συνιστά “δήμευση” των διαφημιστικών εσόδων και πάλι θα βρεθούμε ενώπιον επιλογών.

 

Υ.Γ. Τα σημεία της πρότασης Καπάκου που αφορούν τη συνεργασία του ΕΔΟΕΑΠ με τον ΕΟΠΠΥ, με μια πρώτη ματιά, δε φαίνεται να δίνουν λύση σε κάποια από τα προβλήματα. Ίσως μόνο να άξιζε να εξετασθεί το σημείο σχετικά με τα “ακριβά φάρμακα”

 

Υ.Γ. 2 Όσοι επιμένουν ακόμα και σήμερα να διεκδικούν καθιέρωση πόρου ισοδύναμου με το αγγελιόσημο είναι, προφανώς, εκτός θέματος.

 

Υ.Γ. 3 Προφάνώς τα έσοδα και οι δαπάνες θα διαφοροποιηθούν στην περίπτωση της διεύρυνσης του ΕΔΟΕΑΠ. Η αποτύπωση αυτών των αλλαγών, όμως, μπορεί να γίνει από “αναλογιστές”.

 

ΟΜΑΔΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ

23/7/17

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εκλογές 2017: Οι προτάσεις μας για το Μορφωτικό Ιδρυμα

Εκλογές 2017: από την Ε.Σ.Η.Ε.Α. στην… Ε.Δ.Α.

Αναμορφώνοντας… το Μορφωτικό Ίδρυμα

Υποψήφιοι:

Σίσσυ Αλωνιστιώτου, Ρούλα Γεωργακοπούλου, (Σταυρούλα στο ψηφοδέλτιο), Δημήτρης Δουλγερίδης, Μαρία Κοζάκου, Αντώνης Πανούτσος.

Για ένα… αναμορφωμένο ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ

Τα «Ανοιχτά ΜΜΕ» επέλεξαν ως βασικό πεδίο παρέμβασης στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ το Μορφωτικό Ίδρυμα, σε μια προσπάθεια να γίνει κέντρο διαλόγου και συνειδητοποίησης για τα παλιά και νέα προβλήματα των media και της δημοσιογραφίας, πράγμα που είναι όρος και προϋπόθεση της αναγκαίας επανίδρυσης του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού.

Στην εκλογική μας Διακήρυξη τονίζεται άλλωστε πως, στην παρούσα φάση, μια γενικευμένη κάθοδός μας με ανεξάρτητο ψηφοδέλτιο (όπως πολλοί μας προέτρεπαν) θα υπονομευόταν από το κλίμα ραγδαίας απαξίωσης της ΕΣΗΕΑ, το οποίο ωθεί πολλούς ενεργούς δημοσιογράφους στην απουσία και την αδιαφορία. Μ’ αυτά τα δεδομένα η συμμετοχή μας σε ένα Διοικητικό Συμβούλιο… «Φιλιππάκη και υποστηρικτών του» θα ήταν μια άγονη και ψυχοφθόρα μάχη οπισθοφυλακών με προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα.

Βέβαια, δεν αδιαφορούμε για τις λοιπές κάλπες πέραν του Μορφωτικού. Τις επόμενες μέρες θα καλέσουμε σε στήριξη υποψηφίων, οι οποίοι συμμερίζονται τις ιδέες και τις προτάσεις που έχουμε καταθέσει, καθώς και κάποιων απ’ αυτούς που αντιστάθηκαν, έστω και λίγο, στον κατήφορο της ΕΣΗΕΑ τα δύο τελευταία χρόνια.

Επειδή, όμως, για να υπάρξει η ριζική στροφή πρέπει πρώτα να γίνει πλειοψηφική συνείδηση πως η ΕΣΗΕΑ με τη σημερινή της μορφή δεν έχει ούτε παρόν ούτε μέλλον, καθώς αρνείται την επαφή με την εποχή και την πραγματικότητα, το Μορφωτικό Ίδρυμα μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο.

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

Το Μορφωτικό Ιδρυμα πρέπει να μετατραπεί, όμως, από «μουχλιασμένο» θεσμό ο οποίος ασχολείται με επετειακές εκδηλώσεις δημοσίων σχέσεων για το παρελθόν[1], σε ένα ζωντανό οργανισμό σε σύνδεση με τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς. Με ανοιχτή θέαση, συστηματικές σχέσεις και συνεργασίες με διεθνείς δημοσιογραφικούς οργανισμούς και φορείς, σύνδεση με αντίστοιχα Πανεπιστημιακά Τμήματα, προσαρμογή στη Νέα Εποχή της Δημοσιογραφίας.

Και όλα αυτά, στις δικές του εγκαταστάσεις, στο επί της οδού Ζαΐμη κτίριό του, που παραμένει κατειλημμένο εδώ και χρόνια (!) 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

  1. Πλήρης αναμόρφωση του site του Μορφωτικού Ιδρύματος σε νέες πλατφόρμες, με σύγχρονες δυνατότητες και συνεχή ροή πληροφοριών. Σήμερα, στις Ανακοινώσεις έχει αναρτηθεί ΜΙΑ ανακοίνωση το 2015, ΜΙΑ το 2017 και ΚΑΜΜΙΑ το 2016!
  2. Διοργάνωση εκδηλώσεων διαλόγου και προβληματισμού για τις εξελίξεις στον χώρο των media, οι οποίες θα αποτελούν «γεγονότα» για τη δημοσιογραφική –και όχι μόνο- κοινότητα και θα αναμεταδίδονται διαδικτυακά από το νέο site του Μορφωτικού Ιδρύματος αλλά και με live streaming μέσα από τη νέα παλέτα Social Media του Ιδρύματος. Ιδιαίτερη προσοχή θα δοθεί στη συμμετοχή πολιτών και την ανταλλαγή απόψεων μαζί τους, ώστε να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα για την ανατροπή του συνθήματος «αλήτες-ρουφιάνοι», με δεδομένη την κρίση αξιοπιστίας του επαγγέλματος.
  3. Συνεχή σεμινάρια μετεκπαίδευσης και ενημέρωσης ως προς τα New Media και τις εξελίξεις γύρω από τη δημοσιογραφία (και σε συνεργασία με τα σχετικά τμήματα των ΑΕΙ) για όλους τους δημοσιογράφους, είτε είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ, είτε όχι.
  4. Νέες εκδόσεις αλλά και μεταφράσεις της διεθνούς βιβλιογραφίας για τα media. Συνεργασίες με όλους τους δημοσιογράφους σε sites, εφημερίδες και περιοδικά, ιδιαίτερα των πολιτιστικών τμημάτων.
  5. Αναζήτηση χορηγιών και ευρωπαϊκών προγραμμάτων προκειμένου να υλοποιούνται τα προγράμματα κατάρτισης σχετικά με την τεχνολογία και τις νέες εφαρμογές, τη δεοντολογία, τις ευκαιρίες για την άσκηση του επαγγέλματος με τη βοήθεια των σύγχρονων εργαλείων, την ανταλλαγή απόψεων και ιδεών με συναδέλφους του εξωτερικού.
  6. Παροχή υποτροφιών μέσω χορηγιών για την εκπαίδευση δημοσιογράφων (ήδη επαγγελματιών ή τελειοφοίτων ανωτάτων σχολών) σε ξένα μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα και οργανισμούς.
  7. Συνέργειες με τους «θεσμικούς» πολιτιστικούς φορείς της χώρας αλλά και με «μικρούς» παραγωγούς πολιτιστικού περιεχομένου.
  8. Οργάνωση της βιβλιοθήκης και χρήση του κτιρίου επί της οδού Ζαΐμη.

 

Οι υποψήφιοι για το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ:

 

Σίσσυ Αλωνιστιώτου

Ρούλα Γεωργακοπούλου (Σταυρούλα στο ψηφοδέλτιο!)

Δημήτρης Δουλγερίδης

Μαρία Κοζάκου

Αντώνη Πανούτσος

[1] Είναι πολύ χαρακτηριστικός προς τούτο ο απολογισμός του Μορφωτικού για την τετραετία 2013-2017 που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Εκλογές ΕΣΗΕΑ 2017: οι προτάσεις μας για το Μορφωτικό Ιδρυμα

Εκλογές 2017: από την Ε.Σ.Η.Ε.Α. στην… Ε.Δ.Α.

Αναμορφώνοντας… το Μορφωτικό Ίδρυμα

Υποψήφιοι:

Σίσσυ Αλωνιστιώτου, Ρούλα Γεωργακοπούλου, (Σταυρούλα στο ψηφοδέλτιο), Δημήτρης Δουλγερίδης, Μαρία Κοζάκου, Αντώνης Πανούτσος.

 

Για ένα… αναμορφωμένο ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ

Τα «Ανοιχτά ΜΜΕ» επέλεξαν ως βασικό πεδίο παρέμβασης στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ το Μορφωτικό Ίδρυμα, σε μια προσπάθεια να γίνει κέντρο διαλόγου και συνειδητοποίησης για τα παλιά και νέα προβλήματα των media και της δημοσιογραφίας, πράγμα που είναι όρος και προϋπόθεση της αναγκαίας επανίδρυσης του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού.

Στην εκλογική μας Διακήρυξη τονίζεται άλλωστε πως, στην παρούσα φάση, μια γενικευμένη κάθοδός μας με ανεξάρτητο ψηφοδέλτιο (όπως πολλοί μας προέτρεπαν) θα υπονομευόταν από το κλίμα ραγδαίας απαξίωσης της ΕΣΗΕΑ, το οποίο ωθεί πολλούς ενεργούς δημοσιογράφους στην απουσία και την αδιαφορία. Μ’ αυτά τα δεδομένα η συμμετοχή μας σε ένα Διοικητικό Συμβούλιο… «Φιλιππάκη και υποστηρικτών του» θα ήταν μια άγονη και ψυχοφθόρα μάχη οπισθοφυλακών με προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα.

Βέβαια, δεν αδιαφορούμε για τις λοιπές κάλπες πέραν του Μορφωτικού. Τις επόμενες μέρες θα καλέσουμε σε στήριξη υποψηφίων, οι οποίοι συμμερίζονται τις ιδέες και τις προτάσεις που έχουμε καταθέσει, καθώς και κάποιων απ’ αυτούς που αντιστάθηκαν, έστω και λίγο, στον κατήφορο της ΕΣΗΕΑ τα δύο τελευταία χρόνια.

Επειδή, όμως, για να υπάρξει η ριζική στροφή πρέπει πρώτα να γίνει πλειοψηφική συνείδηση πως η ΕΣΗΕΑ με τη σημερινή της μορφή δεν έχει ούτε παρόν ούτε μέλλον, καθώς αρνείται την επαφή με την εποχή και την πραγματικότητα, το Μορφωτικό Ίδρυμα μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο.  

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

Το Μορφωτικό Ιδρυμα πρέπει να μετατραπεί, όμως, από «μουχλιασμένο» θεσμό ο οποίος ασχολείται με επετειακές εκδηλώσεις δημοσίων σχέσεων για το παρελθόν[1], σε ένα ζωντανό οργανισμό σε σύνδεση με τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς. Με ανοιχτή θέαση, συστηματικές σχέσεις και συνεργασίες με διεθνείς δημοσιογραφικούς οργανισμούς και φορείς, σύνδεση με αντίστοιχα Πανεπιστημιακά Τμήματα, προσαρμογή στη Νέα Εποχή της Δημοσιογραφίας.

Και όλα αυτά, στις δικές του εγκαταστάσεις, στο επί της οδού Ζαΐμη κτίριό του, που παραμένει κατειλημμένο εδώ και χρόνια (!)

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

  1. Πλήρης αναμόρφωση του site του Μορφωτικού Ιδρύματος σε νέες πλατφόρμες, με σύγχρονες δυνατότητες και συνεχή ροή πληροφοριών. Σήμερα, στις Ανακοινώσεις έχει αναρτηθεί ΜΙΑ ανακοίνωση το 2015, ΜΙΑ το 2017 και ΚΑΜΜΙΑ το 2016!
  2. Διοργάνωση εκδηλώσεων διαλόγου και προβληματισμού για τις εξελίξεις στον χώρο των media, οι οποίες θα αποτελούν «γεγονότα» για τη δημοσιογραφική –και όχι μόνο- κοινότητα και θα αναμεταδίδονται διαδικτυακά από το νέο site του Μορφωτικού Ιδρύματος αλλά και με live streaming μέσα από τη νέα παλέτα Social Media του Ιδρύματος. Ιδιαίτερη προσοχή θα δοθεί στη συμμετοχή πολιτών και την ανταλλαγή απόψεων μαζί τους, ώστε να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα για την ανατροπή του συνθήματος «αλήτες-ρουφιάνοι», με δεδομένη την κρίση αξιοπιστίας του επαγγέλματος.
  3. Συνεχή σεμινάρια μετεκπαίδευσης και ενημέρωσης ως προς τα New Media και τις εξελίξεις γύρω από τη δημοσιογραφία (και σε συνεργασία με τα σχετικά τμήματα των ΑΕΙ) για όλους τους δημοσιογράφους, είτε είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ, είτε όχι.
  4. Νέες εκδόσεις αλλά και μεταφράσεις της διεθνούς βιβλιογραφίας για τα media. Συνεργασίες με όλους τους δημοσιογράφους σε sites, εφημερίδες και περιοδικά, ιδιαίτερα των πολιτιστικών τμημάτων.
  5. Αναζήτηση χορηγιών και ευρωπαϊκών προγραμμάτων προκειμένου να υλοποιούνται τα προγράμματα κατάρτισης σχετικά με την τεχνολογία και τις νέες εφαρμογές, τη δεοντολογία, τις ευκαιρίες για την άσκηση του επαγγέλματος με τη βοήθεια των σύγχρονων εργαλείων, την ανταλλαγή απόψεων και ιδεών με συναδέλφους του εξωτερικού.
  6. Παροχή υποτροφιών μέσω χορηγιών για την εκπαίδευση δημοσιογράφων (ήδη επαγγελματιών ή τελειοφοίτων ανωτάτων σχολών) σε ξένα μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα και οργανισμούς.
  7. Συνέργειες με τους «θεσμικούς» πολιτιστικούς φορείς της χώρας αλλά και με «μικρούς» παραγωγούς πολιτιστικού περιεχομένου.
  8. Οργάνωση της βιβλιοθήκης και χρήση του κτιρίου επί της οδού Ζαΐμη.

Οι υποψήφιοι για το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ:

Σίσσυ Αλωνιστιώτου

Ρούλα Γεωργακοπούλου (Σταυρούλα στο ψηφοδέλτιο!)

Δημήτρης Δουλγερίδης

Μαρία Κοζάκου

Αντώνη Πανούτσος

[1] Είναι πολύ χαρακτηριστικός προς τούτο ο απολογισμός του Μορφωτικού για την τετραετία 2013-2017 που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Από την Ε.Σ.Η.Ε.Α. στην Ε.Δ.Α.

 

«Ανοιχτά ΜΜΕ»: κυριολεκτικά, όχι μόνο μεταφορικά

Η αφορμή για να ονομασθεί η πρωτοβουλία μας «Ανοιχτά ΜΜΕ-νέα αρχή» ήταν οι άστοχες και αδιέξοδες απεργίες ΕΣΗΕΑ και ΠΟΕΣΥ, οι οποίες «έκλειναν» τα Μ.Μ.Ε. στη βάση μιας κεκτημένης –συνδικαλιστικής- ταχύτητας.

Ένα χρόνο μετά από το κείμενο των, περίπου, 500 συναδέλφων, τα «Ανοιχτά ΜΜΕ» δεν έχουν πια μόνο μεταφορική αλλά και κυριολεκτική σημασία. Συνιστούν διαρκή στόχο προς κατάκτηση, με δεδομένη την πρωτόγνωρη βαθιά κρίση στο χώρο των ΜΜΕ.

ΜΜΕ: Μια διετία φωτιά

Τα δυο χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές στην ΕΣΗΕΑ ήταν τα πιο δύσκολα για τα Μ.Μ.Ε. και τους εργαζόμενους του χώρου. Η ευρύτερη οικονομική κρίση με τις ιδιαίτερες εκφάνσεις της (πτώση διαφημιστικών εσόδων, κυκλοφορίας κ.ά.) σε συνδυασμό με τις τακτικές βολεμένων ιδιοκτητών εθισμένων στις εποχές των παχιών αγελάδων, συναρθρώθηκαν με τις αλλαγές της εποχής και την αδυναμία προσαρμογής (έκρηξη διαδικτύου κ.ο.κ) και οδήγησαν παραδοσιακά αλλά και νεότερα συγκροτήματα Τύπου σε αδιέξοδο. Οι καταστροφικές επιπτώσεις για το δημοσιογραφικό επάγγελμα ήταν η εκτίναξη της ανεργίας, οι μειώσεις μισθών, η «επέκταση» στο μπλοκάκι, οι πληρωμές έναντι, η απλήρωτη εργασία, το διαρκές άγχος, η γενικευμένη ανασφάλεια.

Την κατάσταση επιδείνωσε δραματικά η λυσσώδης προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να ελέγξει το χώρο των media και να εγκαθιδρύσει μια δική της διαπλοκή. Η συνεχής στοχοποίηση Μέσων Ενημέρωσης και δημοσιογράφων, ο διαγωνισμός-παρωδία για τις τηλεοπτικές άδειες, η φανερή προσπάθεια ελέγχου ή/και καταστροφής «μη φιλικών» μέσων και η μετατροπή της ΕΡΤ και του ΑΠΕ σε ανενδοίαστους κυβερνητικούς προπαγανδιστές, αποτελούν μερικές από τις εκφάνσεις της σχετικής πολιτικής.

«Κερασάκι στην τούρτα» για τους εργαζόμενους υπήρξε και εξακολουθεί το θέμα του ασφαλιστικού. Από το «προστατευμένο καθεστώς» λόγω του αγγελιοσήμου, περάσαμε, μετά το νόμο Κατρούγκαλου, στο κενό, αφού παραμένει ακόμα τεράστιο ερωτηματικό το μέλλον του ΕΔΟΕΑΠ, δηλαδή της επικούρησης και της ασφάλισης υγείας για χιλιάδες εργαζόμενους και συνταξιούχους.

ΕΣΗΕΑ: Μια διετία μηδέν

Θα περίμενε κανείς πως τη διετία-φωτιά θα υπήρχε μια κάποια παρέμβαση από την πλευρά της ΕΣΗΕΑ. Αντ’ αυτού, όμως, βιώσαμε τη- μακράν- χειρότερη περίοδο του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού. Στα μεγάλα προβλήματα η παρέμβαση ήταν μηδενική ή, στην καλύτερη περίπτωση, καθυστερημένη και άστοχη. Τα «μαγαζιά» έκλειναν ή κλυδωνίζονταν συνθέμελα και η μόνη «ιδέα» που υπήρχε ήταν απεργία. Στην προσπάθεια ελέγχου των Μ.Μ.Ε. από την κυβέρνηση η ΕΣΗΕΑ είτε σιώπησε είτε έδωσε χείραν βοηθείας, με κραυγαλέο παράδειγμα τις διαγραφές και το διασυρμό συναδέλφων με αφορμή το δημοψήφισμα. Αποκορύφωμα στη διετία-μηδέν η αντιμετώπιση του ασφαλιστικού. Αφού προχώρησε σε μια εντελώς άστοχη και αδιέξοδη απεργία με μόνο στόχο την επιστροφή του «Χαμένου Παραδείσου», έπειτα και από την αντίδραση με το κείμενο «Μαθήματα από την απεργία / Τέλος εποχής ώρα για μια νέα αρχή», ανέκρουσε πρύμνα αλλά… μυαλό δεν έβαλε. Η ΕΣΗΕΑ εξακολουθεί ακόμα και τώρα, ένα χρόνο μετά, να μην έχει άποψη για τον ΕΔΟΕΑΠ (!)

Νέα αρχή, μια μικρή επανάσταση

Το εφιαλτικό τοπίο στον χώρο των ΜΜΕ είναι προφανές ότι δεν θα αναταχθεί αποκλειστικά με την παρέμβαση των «δυνάμεων της αγοράς». Είναι αδιανόητο οι δημοσιογράφοι να παραμένουν βουβοί και αμέτοχοι μπροστά στις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται. Για να παρέμβουν, όμως, συλλογικά και οργανωμένα πρέπει να υπάρξει μια νέα αρχή, μια μικρή επανάσταση στο δημοσιογραφικό συνδικαλισμό.

Η ΕΣΗΕΑ αυτοπροσδιορίζεται ως «πνευματικό σωματείο». Στη σημερινή εποχή αυτό σημαίνει ότι πρέπει:

Να έχει διαμορφωμένη άποψη για τις αλλαγές και το τοπίο που διαμορφώνεται και να παρεμβαίνει. Να διατυπώνει συνεκτικές εναλλακτικές προτάσεις αντί να αρνείται και να αναπολεί.[1] Να κατανοεί και να προτείνει για τη δημοσιογραφία της εποχής του διαδικτύου. Να υπερασπίζεται την ελευθερία του Τύπου, του λόγου και της έκφρασης από τις κυβερνητικές ή τις όποιες άλλες επιθέσεις. Να ασκεί διαρκή κριτική στον κιτρινισμό και τον δημοσιογραφικό χουλιγκανισμό που παρεπιδημούν σε ουκ ολίγα media. Να διεκδικεί την ανεξαρτησία των δημόσιων μέσων και να αντιστέκεται στην περιέλιξη του οφάλιου λώρου στους δημοσιογράφους τους. Να διατηρεί ουσιαστικές –κι όχι μόνο δημόσιες- σχέσεις με όλους τους ευρωπαϊκούς δημοσιογραφικούς θεσμούς.

Σε καμία απ’ αυτές τις προτεραιότητες ενός σύγχρονου «πνευματικού σωματείου» δεν έχει ανταποκριθεί η ΕΣΗΕΑ.

Από την Ε.Σ.Η.Ε.Α. στην… Ε.Δ.Α.

Η νέα αρχή, η μικρή επανάσταση που περιγράψαμε, προφανώς δεν μπορεί να γίνει από τη σημερινή ΕΣΗΕΑ, πολύ περισσότερο με τους συσχετισμούς αυτής της διετίας. Προϋποθέτει αλλά και ταυτίζεται με την αναγέννηση και επανίδρυσή του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού μέσα από «συντακτικού τύπου» διαδικασίες, οι οποίες θα τα αλλάξουν όλα.

Η ΕΣΗΕΑ είναι, κατ’ ουσίαν, ένα απομεινάρι μια παλιάς εποχής, όταν οι δημοσιογράφοι ήταν ελάχιστοι, και το σωματείο –φεουδαρχικώ τω τρόπω- άρρηκτα συνδεδεμένο με τα ιδιαίτερα Ταμεία μας. Το λέει και το όνομα: Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών.

Μόνο που τώρα ούτε η σύνδεση με τα Ταμεία υπάρχει (αφού, τουλάχιστον, το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ ετελεύτησε τον βίον του) ούτε δημοσιογράφοι είναι μόνο αυτοί των «ημερησίων εφημερίδων». Είναι και των εβδομαδιαίων εφημερίδων και των περιοδικών και των ραδιοφώνων και της τηλεόρασης και του διαδικτύου και όσοι είναι free lancers. Σε μερικούς απ’ αυτούς η ΕΣΗΕΑ έκανε τη… χάρη και τους δέχθηκε στους κόλπους της. Πολλούς άλλους, όμως, όχι. Ιδιαίτερα από τις νεότερες γενιές.

Το πρώτο βήμα, λοιπόν, για τη νέα αρχή είναι ένα, κατ’ ουσίαν, νέο συνδικάτο. Έχουμε ανάγκη από μία Ένωση για ΟΛΟΥΣ τους δημοσιογράφους της Αθήνας.[2] Από την Ε.Σ.Η.Ε.Α. πρέπει να περάσουμε στην Ε.Δ.Α., δηλαδή στην Ένωση Δημοσιογράφων Αθήνας. Μια ένωση που θα τους περιλαμβάνει όλους, ανεξαρτήτως μέσου, εργασιακής σχέσης και τύπου πληρωμής (μισθολόγιο, Δ.Π.Υ. κ.ο.κ.).

Ν’ αλλάξουν όλα

Κι αφού γίνει αυτό το πρώτο μεγάλο βήμα πρέπει, μέσα από «συντακτικές-ιδρυτικές διαδικασίες», ν’ αλλάξουν όλα: Καταστατικό, Κώδικες Δεοντολογίας, μορφές κινητοποίησης κ.ο.κ.

Η Ε.Δ.Α., εκτός από το να περιλάβει στους κόλπους της όλους τους δημοσιογράφους πρέπει να καθιερώσει ξεχωριστό συνδικαλισμό των συνταξιούχων. Να πάψει το πρωτότυπο -πανελληνίως και παγκοσμίως- φαινόμενο ένα Δ.Σ. πλειοψηφικά συνταξιούχων να αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον των εργαζομένων μελών.

Στην Ε.Δ.Α. δεν πρέπει να υπάρχουν Πειθαρχικά Συμβούλια σε ρόλο εισαγγελέων-λογοκριτών αλλά μια Επιτροπή που θα διασφαλίζει την τήρηση των ανανεωμένων Κανόνων Δεοντολογίας και στην οποία θα μπορούν να προσφεύγουν όχι μόνο δημοσιογράφοι αλλά και πολίτες.

Η Ε.Δ.Α. πρέπει να καθιερώσει νέες διαδικασίες, μακριά από τις συγκεντρωτικές και γραφειοκρατικές της σημερινής ΕΣΗΕΑ που ταιριάζουν στις εποχές μιας μικρής Ένωσης, τύπου κλειστού κλαμπ. Κλασικό παράδειγμα οι Γενικές Συνελεύσεις των 6.000, περίπου, μελών στις οποίες, όμως, προσέρχονται λίγες εκατοντάδες. Η οργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς αντί να αντιμετωπίζεται καχύποπτα πρέπει να ενθαρρυνθεί και να καθιερωθεί. Οι αποφάσεις, στα σοβαρά θέματα του συνόλου του κλάδου, πρέπει να συζητούνται και να λαμβάνονται από Συνελεύσεις στους χώρους εργασίας. Σε κάποια μείζονα θέματα πρέπει να διεξάγεται ψηφοφορία με κάλπη επί των διαφορετικών προτάσεων. Επιπρόσθετα, πρέπει να εισαχθούν και ηλεκτρονικές μορφές συνδικαλιστικής δημοκρατίας.

Η Ε.Δ.Α. πρέπει, τέλος, με βάση και την εμπειρία των τελευταίων χρόνων να καθιερώσει ανανεωμένες, πρωτότυπες και αποτελεσματικές μορφές κινητοποίησης. Η απεργία δεν είναι το μοναδικό μας όπλο όπως έδειξαν υποδειγματικά το τελευταίο διάστημα οι εργαζόμενοι στον Δ.Ο.Λ. Άλλωστε, ευθύνη και υποχρέωση των δημοσιογράφων είναι να ενημερώνουν και να ελέγχουν  την εξουσία και όχι να αυτοφιμώνονται όταν κινητοποιούνται, όπως έκαναν  ΕΣΗΕΑ και ΠΟΕΣΥ τα τελευταία χρόνια. Τα ανοιχτά Μ.Μ.Ε. πρέπει να είναι ο κανόνας στις κινητοποιήσεις μας (με τις εύλογες και προφανείς εξαιρέσεις, βέβαια) και το όπλο μας για να διεκδικούμε τα εκάστοτε αιτήματά μας.

Μόνο αν σαρωθούν όλες οι αρχαϊκές δομές ενός σωματείου-συντεχνίας παρελθόντων χρόνων θα αναγεννηθεί ο δημοσιογραφικός συνδικαλισμός και θα παρέμβει αποτελεσματικά στο εφιαλτικά γκρίζο τοπίο για να προστατευθεί η δημοσιογραφική εργασία, να αντιμετωπισθεί η ανεργία, να ανιχνευθούν λύσεις στα οικονομικά, εργασιακά και ασφαλιστικά μας προβλήματα.

Τα «Ανοιχτά ΜΜΕ», οι εκλογές, το Μορφωτικό Ίδρυμα

Πολλοί μας ζήτησαν και μας πρότειναν να κατέβουμε ως παράταξη στις εκλογές για το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ. Το σκεφθήκαμε και το συζητήσαμε διεξοδικά.

Όμως η ραγδαία απαξίωση της ΕΣΗΕΑ οδηγεί όλο και περισσότερους ενεργούς δημοσιογράφους να απουσιάζουν ή και να αδιαφορούν για τις διαδικασίες της. Κι αυτό το κλίμα υπονομεύει τις πρωτοβουλίες ανασυγκρότησης και αλλαγής. Χωρίς να αδιαφορούμε, λοιπόν, για τις εκλογές θεωρήσαμε πως η συμμετοχή μας σε ένα Διοικητικό Συμβούλιο… “Φιλιππάκη και υποστηρικτών” θα ήταν μια άγονη και ψυχοφθόρα μάχη οπισθοφυλακών με προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα, σε ένα τοπίο παραλυτικών ισορροπιών και υπόγειων ή/και ανίερων συμμαχιών.

Πρέπει πρώτα να γίνει πλειοψηφική συνείδηση πως η ΕΣΗΕΑ, με τη σημερινή της μορφή, έχει τελειώσει και πρέπει να οδηγηθούμε στην επανίδρυση του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού. Τότε θα έχει νόημα -για εμάς μιλώντας- η παρέμβαση σ’ αυτό το επίπεδο.

Σ’ αυτή τη βάση επιλέγουμε στις εκλογές ως πεδίο παρέμβασης το Μορφωτικό Ίδρυμα, σε μια προσπάθεια να γίνει ένα κέντρο διαλόγου και συνειδητοποίησης για τα παλιά και νέα προβλήματα των media και της δημοσιογραφίας, ως αναγκαίου όρου της επανίδρυσης.

Αποφασίσαμε έτσι να στηρίξουμε τους υποψηφίους: Σίσσυ Αλωνιστιώτου, Ρούλα Γεωργακοπούλου, Δημήτρη Δουλγερίδη, Μαρία Κοζάκου και Αντώνη Πανούτσο για το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ. Με στόχο, εφόσον εκλεγούν, να συμβάλλουν ώστε το μορφωτικό να μετατραπεί από μουχλιασμένος θεσμός, ο οποίος ασχολείται αποκλειστικά με επετειακές εκδηλώσεις δημοσίων σχέσεων για το παρελθόν[3] σε ένα ζωντανό θεσμό σε σύνδεση με τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς. Σε ένα θεσμό-εφαλτήριο για τη συζήτηση της κρίσης και της νέας φάσης στον χώρο των ΜΜΕ, το ρόλο και το status των δημοσιογράφων στην καινούρια εποχή, ο οποίος θα παρεμβαίνει κριτικά στα τεκταινόμενα στο χώρο. Σε ένα θεσμό, τέλος, ο οποίος θα λειτουργεί στο κτίριό του επί της οδού Ζαΐμη που παραμένει κατειλημμένο εδώ και χρόνια (!)

Στις λοιπές κάλπες καλούμε όσους/ες υπέγραψαν το κείμενο: «Μαθήματα από την απεργία/Τέλος εποχής, ώρα για μια νέα αρχή» αλλά και εκείνους που συμμερίσθηκαν τις απόψεις του, να στηρίξουν τους υποψηφίους που έχουν αυτές τις ιδέες, καθώς και όσους αντιστάθηκαν, έστω και λίγο, έστω και χωρίς ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση, στον κατήφορο της ΕΣΗΕΑ τα δύο τελευταία χρόνια. Και βέβαια να καταψηφίσουν με… ενθουσιασμό τους υπευθύνους αυτού του κατήφορου.

Σε κάθε περίπτωση θα συνεχίσουμε να δρούμε ως Κίνηση –εντός αλλά και εκτός ΕΣΗΕΑ- εκφράζοντας όλους όσους έχουν αγανακτήσει από τον αδιέξοδο και καταστροφικό συνδικαλισμό, όλους όσους ασκούν το επάγγελμα αλλά η ΕΣΗΕΑ τους κρατά κλειστή την πόρτα. Και θα προσπαθήσουμε αυτήν τη δράση να την οργανώσουμε με καλύτερο, αποτελεσματικότερο, μονιμότερο και πιο θεσμικό τρόπο.

[1] Είναι δυνατό εμείς ως «Ανοιχτά ΜΜΕ» να έχουμε καταθέσει εναλλακτικές προτάσεις για τον ΕΔΟΕΑΠ από το περυσινό καλοκαίρι (https://anoixtamme.com/) και η ΕΣΗΕΑ να μην έχει ψελίσει ακόμα τίποτα;

[2] Αντίστοιχα πρέπει να ισχύσουν προφανώς για τις Ενώσεις σε όλη την Ελλάδα.

[3] Είναι πολύ χαρακτηριστικός προς τούτο ο απολογισμός του Μορφωτικού για την τετραετία 2013-2017 που κυκλοφόρησε πρόσφατα.