Εκλογές ΕΣΗΕΑ 2017: οι προτάσεις μας για το Μορφωτικό Ιδρυμα

Εκλογές 2017: από την Ε.Σ.Η.Ε.Α. στην… Ε.Δ.Α.

Αναμορφώνοντας… το Μορφωτικό Ίδρυμα

Υποψήφιοι:

Σίσσυ Αλωνιστιώτου, Ρούλα Γεωργακοπούλου, (Σταυρούλα στο ψηφοδέλτιο), Δημήτρης Δουλγερίδης, Μαρία Κοζάκου, Αντώνης Πανούτσος.

 

Για ένα… αναμορφωμένο ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ

Τα «Ανοιχτά ΜΜΕ» επέλεξαν ως βασικό πεδίο παρέμβασης στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ το Μορφωτικό Ίδρυμα, σε μια προσπάθεια να γίνει κέντρο διαλόγου και συνειδητοποίησης για τα παλιά και νέα προβλήματα των media και της δημοσιογραφίας, πράγμα που είναι όρος και προϋπόθεση της αναγκαίας επανίδρυσης του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού.

Στην εκλογική μας Διακήρυξη τονίζεται άλλωστε πως, στην παρούσα φάση, μια γενικευμένη κάθοδός μας με ανεξάρτητο ψηφοδέλτιο (όπως πολλοί μας προέτρεπαν) θα υπονομευόταν από το κλίμα ραγδαίας απαξίωσης της ΕΣΗΕΑ, το οποίο ωθεί πολλούς ενεργούς δημοσιογράφους στην απουσία και την αδιαφορία. Μ’ αυτά τα δεδομένα η συμμετοχή μας σε ένα Διοικητικό Συμβούλιο… «Φιλιππάκη και υποστηρικτών του» θα ήταν μια άγονη και ψυχοφθόρα μάχη οπισθοφυλακών με προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα.

Βέβαια, δεν αδιαφορούμε για τις λοιπές κάλπες πέραν του Μορφωτικού. Τις επόμενες μέρες θα καλέσουμε σε στήριξη υποψηφίων, οι οποίοι συμμερίζονται τις ιδέες και τις προτάσεις που έχουμε καταθέσει, καθώς και κάποιων απ’ αυτούς που αντιστάθηκαν, έστω και λίγο, στον κατήφορο της ΕΣΗΕΑ τα δύο τελευταία χρόνια.

Επειδή, όμως, για να υπάρξει η ριζική στροφή πρέπει πρώτα να γίνει πλειοψηφική συνείδηση πως η ΕΣΗΕΑ με τη σημερινή της μορφή δεν έχει ούτε παρόν ούτε μέλλον, καθώς αρνείται την επαφή με την εποχή και την πραγματικότητα, το Μορφωτικό Ίδρυμα μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο.  

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

Το Μορφωτικό Ιδρυμα πρέπει να μετατραπεί, όμως, από «μουχλιασμένο» θεσμό ο οποίος ασχολείται με επετειακές εκδηλώσεις δημοσίων σχέσεων για το παρελθόν[1], σε ένα ζωντανό οργανισμό σε σύνδεση με τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς. Με ανοιχτή θέαση, συστηματικές σχέσεις και συνεργασίες με διεθνείς δημοσιογραφικούς οργανισμούς και φορείς, σύνδεση με αντίστοιχα Πανεπιστημιακά Τμήματα, προσαρμογή στη Νέα Εποχή της Δημοσιογραφίας.

Και όλα αυτά, στις δικές του εγκαταστάσεις, στο επί της οδού Ζαΐμη κτίριό του, που παραμένει κατειλημμένο εδώ και χρόνια (!)

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

  1. Πλήρης αναμόρφωση του site του Μορφωτικού Ιδρύματος σε νέες πλατφόρμες, με σύγχρονες δυνατότητες και συνεχή ροή πληροφοριών. Σήμερα, στις Ανακοινώσεις έχει αναρτηθεί ΜΙΑ ανακοίνωση το 2015, ΜΙΑ το 2017 και ΚΑΜΜΙΑ το 2016!
  2. Διοργάνωση εκδηλώσεων διαλόγου και προβληματισμού για τις εξελίξεις στον χώρο των media, οι οποίες θα αποτελούν «γεγονότα» για τη δημοσιογραφική –και όχι μόνο- κοινότητα και θα αναμεταδίδονται διαδικτυακά από το νέο site του Μορφωτικού Ιδρύματος αλλά και με live streaming μέσα από τη νέα παλέτα Social Media του Ιδρύματος. Ιδιαίτερη προσοχή θα δοθεί στη συμμετοχή πολιτών και την ανταλλαγή απόψεων μαζί τους, ώστε να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα για την ανατροπή του συνθήματος «αλήτες-ρουφιάνοι», με δεδομένη την κρίση αξιοπιστίας του επαγγέλματος.
  3. Συνεχή σεμινάρια μετεκπαίδευσης και ενημέρωσης ως προς τα New Media και τις εξελίξεις γύρω από τη δημοσιογραφία (και σε συνεργασία με τα σχετικά τμήματα των ΑΕΙ) για όλους τους δημοσιογράφους, είτε είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ, είτε όχι.
  4. Νέες εκδόσεις αλλά και μεταφράσεις της διεθνούς βιβλιογραφίας για τα media. Συνεργασίες με όλους τους δημοσιογράφους σε sites, εφημερίδες και περιοδικά, ιδιαίτερα των πολιτιστικών τμημάτων.
  5. Αναζήτηση χορηγιών και ευρωπαϊκών προγραμμάτων προκειμένου να υλοποιούνται τα προγράμματα κατάρτισης σχετικά με την τεχνολογία και τις νέες εφαρμογές, τη δεοντολογία, τις ευκαιρίες για την άσκηση του επαγγέλματος με τη βοήθεια των σύγχρονων εργαλείων, την ανταλλαγή απόψεων και ιδεών με συναδέλφους του εξωτερικού.
  6. Παροχή υποτροφιών μέσω χορηγιών για την εκπαίδευση δημοσιογράφων (ήδη επαγγελματιών ή τελειοφοίτων ανωτάτων σχολών) σε ξένα μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα και οργανισμούς.
  7. Συνέργειες με τους «θεσμικούς» πολιτιστικούς φορείς της χώρας αλλά και με «μικρούς» παραγωγούς πολιτιστικού περιεχομένου.
  8. Οργάνωση της βιβλιοθήκης και χρήση του κτιρίου επί της οδού Ζαΐμη.

Οι υποψήφιοι για το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ:

Σίσσυ Αλωνιστιώτου

Ρούλα Γεωργακοπούλου (Σταυρούλα στο ψηφοδέλτιο!)

Δημήτρης Δουλγερίδης

Μαρία Κοζάκου

Αντώνη Πανούτσος

[1] Είναι πολύ χαρακτηριστικός προς τούτο ο απολογισμός του Μορφωτικού για την τετραετία 2013-2017 που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Από την Ε.Σ.Η.Ε.Α. στην Ε.Δ.Α.

 

«Ανοιχτά ΜΜΕ»: κυριολεκτικά, όχι μόνο μεταφορικά

Η αφορμή για να ονομασθεί η πρωτοβουλία μας «Ανοιχτά ΜΜΕ-νέα αρχή» ήταν οι άστοχες και αδιέξοδες απεργίες ΕΣΗΕΑ και ΠΟΕΣΥ, οι οποίες «έκλειναν» τα Μ.Μ.Ε. στη βάση μιας κεκτημένης –συνδικαλιστικής- ταχύτητας.

Ένα χρόνο μετά από το κείμενο των, περίπου, 500 συναδέλφων, τα «Ανοιχτά ΜΜΕ» δεν έχουν πια μόνο μεταφορική αλλά και κυριολεκτική σημασία. Συνιστούν διαρκή στόχο προς κατάκτηση, με δεδομένη την πρωτόγνωρη βαθιά κρίση στο χώρο των ΜΜΕ.

ΜΜΕ: Μια διετία φωτιά

Τα δυο χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές στην ΕΣΗΕΑ ήταν τα πιο δύσκολα για τα Μ.Μ.Ε. και τους εργαζόμενους του χώρου. Η ευρύτερη οικονομική κρίση με τις ιδιαίτερες εκφάνσεις της (πτώση διαφημιστικών εσόδων, κυκλοφορίας κ.ά.) σε συνδυασμό με τις τακτικές βολεμένων ιδιοκτητών εθισμένων στις εποχές των παχιών αγελάδων, συναρθρώθηκαν με τις αλλαγές της εποχής και την αδυναμία προσαρμογής (έκρηξη διαδικτύου κ.ο.κ) και οδήγησαν παραδοσιακά αλλά και νεότερα συγκροτήματα Τύπου σε αδιέξοδο. Οι καταστροφικές επιπτώσεις για το δημοσιογραφικό επάγγελμα ήταν η εκτίναξη της ανεργίας, οι μειώσεις μισθών, η «επέκταση» στο μπλοκάκι, οι πληρωμές έναντι, η απλήρωτη εργασία, το διαρκές άγχος, η γενικευμένη ανασφάλεια.

Την κατάσταση επιδείνωσε δραματικά η λυσσώδης προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να ελέγξει το χώρο των media και να εγκαθιδρύσει μια δική της διαπλοκή. Η συνεχής στοχοποίηση Μέσων Ενημέρωσης και δημοσιογράφων, ο διαγωνισμός-παρωδία για τις τηλεοπτικές άδειες, η φανερή προσπάθεια ελέγχου ή/και καταστροφής «μη φιλικών» μέσων και η μετατροπή της ΕΡΤ και του ΑΠΕ σε ανενδοίαστους κυβερνητικούς προπαγανδιστές, αποτελούν μερικές από τις εκφάνσεις της σχετικής πολιτικής.

«Κερασάκι στην τούρτα» για τους εργαζόμενους υπήρξε και εξακολουθεί το θέμα του ασφαλιστικού. Από το «προστατευμένο καθεστώς» λόγω του αγγελιοσήμου, περάσαμε, μετά το νόμο Κατρούγκαλου, στο κενό, αφού παραμένει ακόμα τεράστιο ερωτηματικό το μέλλον του ΕΔΟΕΑΠ, δηλαδή της επικούρησης και της ασφάλισης υγείας για χιλιάδες εργαζόμενους και συνταξιούχους.

ΕΣΗΕΑ: Μια διετία μηδέν

Θα περίμενε κανείς πως τη διετία-φωτιά θα υπήρχε μια κάποια παρέμβαση από την πλευρά της ΕΣΗΕΑ. Αντ’ αυτού, όμως, βιώσαμε τη- μακράν- χειρότερη περίοδο του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού. Στα μεγάλα προβλήματα η παρέμβαση ήταν μηδενική ή, στην καλύτερη περίπτωση, καθυστερημένη και άστοχη. Τα «μαγαζιά» έκλειναν ή κλυδωνίζονταν συνθέμελα και η μόνη «ιδέα» που υπήρχε ήταν απεργία. Στην προσπάθεια ελέγχου των Μ.Μ.Ε. από την κυβέρνηση η ΕΣΗΕΑ είτε σιώπησε είτε έδωσε χείραν βοηθείας, με κραυγαλέο παράδειγμα τις διαγραφές και το διασυρμό συναδέλφων με αφορμή το δημοψήφισμα. Αποκορύφωμα στη διετία-μηδέν η αντιμετώπιση του ασφαλιστικού. Αφού προχώρησε σε μια εντελώς άστοχη και αδιέξοδη απεργία με μόνο στόχο την επιστροφή του «Χαμένου Παραδείσου», έπειτα και από την αντίδραση με το κείμενο «Μαθήματα από την απεργία / Τέλος εποχής ώρα για μια νέα αρχή», ανέκρουσε πρύμνα αλλά… μυαλό δεν έβαλε. Η ΕΣΗΕΑ εξακολουθεί ακόμα και τώρα, ένα χρόνο μετά, να μην έχει άποψη για τον ΕΔΟΕΑΠ (!)

Νέα αρχή, μια μικρή επανάσταση

Το εφιαλτικό τοπίο στον χώρο των ΜΜΕ είναι προφανές ότι δεν θα αναταχθεί αποκλειστικά με την παρέμβαση των «δυνάμεων της αγοράς». Είναι αδιανόητο οι δημοσιογράφοι να παραμένουν βουβοί και αμέτοχοι μπροστά στις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται. Για να παρέμβουν, όμως, συλλογικά και οργανωμένα πρέπει να υπάρξει μια νέα αρχή, μια μικρή επανάσταση στο δημοσιογραφικό συνδικαλισμό.

Η ΕΣΗΕΑ αυτοπροσδιορίζεται ως «πνευματικό σωματείο». Στη σημερινή εποχή αυτό σημαίνει ότι πρέπει:

Να έχει διαμορφωμένη άποψη για τις αλλαγές και το τοπίο που διαμορφώνεται και να παρεμβαίνει. Να διατυπώνει συνεκτικές εναλλακτικές προτάσεις αντί να αρνείται και να αναπολεί.[1] Να κατανοεί και να προτείνει για τη δημοσιογραφία της εποχής του διαδικτύου. Να υπερασπίζεται την ελευθερία του Τύπου, του λόγου και της έκφρασης από τις κυβερνητικές ή τις όποιες άλλες επιθέσεις. Να ασκεί διαρκή κριτική στον κιτρινισμό και τον δημοσιογραφικό χουλιγκανισμό που παρεπιδημούν σε ουκ ολίγα media. Να διεκδικεί την ανεξαρτησία των δημόσιων μέσων και να αντιστέκεται στην περιέλιξη του οφάλιου λώρου στους δημοσιογράφους τους. Να διατηρεί ουσιαστικές –κι όχι μόνο δημόσιες- σχέσεις με όλους τους ευρωπαϊκούς δημοσιογραφικούς θεσμούς.

Σε καμία απ’ αυτές τις προτεραιότητες ενός σύγχρονου «πνευματικού σωματείου» δεν έχει ανταποκριθεί η ΕΣΗΕΑ.

Από την Ε.Σ.Η.Ε.Α. στην… Ε.Δ.Α.

Η νέα αρχή, η μικρή επανάσταση που περιγράψαμε, προφανώς δεν μπορεί να γίνει από τη σημερινή ΕΣΗΕΑ, πολύ περισσότερο με τους συσχετισμούς αυτής της διετίας. Προϋποθέτει αλλά και ταυτίζεται με την αναγέννηση και επανίδρυσή του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού μέσα από «συντακτικού τύπου» διαδικασίες, οι οποίες θα τα αλλάξουν όλα.

Η ΕΣΗΕΑ είναι, κατ’ ουσίαν, ένα απομεινάρι μια παλιάς εποχής, όταν οι δημοσιογράφοι ήταν ελάχιστοι, και το σωματείο –φεουδαρχικώ τω τρόπω- άρρηκτα συνδεδεμένο με τα ιδιαίτερα Ταμεία μας. Το λέει και το όνομα: Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών.

Μόνο που τώρα ούτε η σύνδεση με τα Ταμεία υπάρχει (αφού, τουλάχιστον, το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ ετελεύτησε τον βίον του) ούτε δημοσιογράφοι είναι μόνο αυτοί των «ημερησίων εφημερίδων». Είναι και των εβδομαδιαίων εφημερίδων και των περιοδικών και των ραδιοφώνων και της τηλεόρασης και του διαδικτύου και όσοι είναι free lancers. Σε μερικούς απ’ αυτούς η ΕΣΗΕΑ έκανε τη… χάρη και τους δέχθηκε στους κόλπους της. Πολλούς άλλους, όμως, όχι. Ιδιαίτερα από τις νεότερες γενιές.

Το πρώτο βήμα, λοιπόν, για τη νέα αρχή είναι ένα, κατ’ ουσίαν, νέο συνδικάτο. Έχουμε ανάγκη από μία Ένωση για ΟΛΟΥΣ τους δημοσιογράφους της Αθήνας.[2] Από την Ε.Σ.Η.Ε.Α. πρέπει να περάσουμε στην Ε.Δ.Α., δηλαδή στην Ένωση Δημοσιογράφων Αθήνας. Μια ένωση που θα τους περιλαμβάνει όλους, ανεξαρτήτως μέσου, εργασιακής σχέσης και τύπου πληρωμής (μισθολόγιο, Δ.Π.Υ. κ.ο.κ.).

Ν’ αλλάξουν όλα

Κι αφού γίνει αυτό το πρώτο μεγάλο βήμα πρέπει, μέσα από «συντακτικές-ιδρυτικές διαδικασίες», ν’ αλλάξουν όλα: Καταστατικό, Κώδικες Δεοντολογίας, μορφές κινητοποίησης κ.ο.κ.

Η Ε.Δ.Α., εκτός από το να περιλάβει στους κόλπους της όλους τους δημοσιογράφους πρέπει να καθιερώσει ξεχωριστό συνδικαλισμό των συνταξιούχων. Να πάψει το πρωτότυπο -πανελληνίως και παγκοσμίως- φαινόμενο ένα Δ.Σ. πλειοψηφικά συνταξιούχων να αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον των εργαζομένων μελών.

Στην Ε.Δ.Α. δεν πρέπει να υπάρχουν Πειθαρχικά Συμβούλια σε ρόλο εισαγγελέων-λογοκριτών αλλά μια Επιτροπή που θα διασφαλίζει την τήρηση των ανανεωμένων Κανόνων Δεοντολογίας και στην οποία θα μπορούν να προσφεύγουν όχι μόνο δημοσιογράφοι αλλά και πολίτες.

Η Ε.Δ.Α. πρέπει να καθιερώσει νέες διαδικασίες, μακριά από τις συγκεντρωτικές και γραφειοκρατικές της σημερινής ΕΣΗΕΑ που ταιριάζουν στις εποχές μιας μικρής Ένωσης, τύπου κλειστού κλαμπ. Κλασικό παράδειγμα οι Γενικές Συνελεύσεις των 6.000, περίπου, μελών στις οποίες, όμως, προσέρχονται λίγες εκατοντάδες. Η οργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς αντί να αντιμετωπίζεται καχύποπτα πρέπει να ενθαρρυνθεί και να καθιερωθεί. Οι αποφάσεις, στα σοβαρά θέματα του συνόλου του κλάδου, πρέπει να συζητούνται και να λαμβάνονται από Συνελεύσεις στους χώρους εργασίας. Σε κάποια μείζονα θέματα πρέπει να διεξάγεται ψηφοφορία με κάλπη επί των διαφορετικών προτάσεων. Επιπρόσθετα, πρέπει να εισαχθούν και ηλεκτρονικές μορφές συνδικαλιστικής δημοκρατίας.

Η Ε.Δ.Α. πρέπει, τέλος, με βάση και την εμπειρία των τελευταίων χρόνων να καθιερώσει ανανεωμένες, πρωτότυπες και αποτελεσματικές μορφές κινητοποίησης. Η απεργία δεν είναι το μοναδικό μας όπλο όπως έδειξαν υποδειγματικά το τελευταίο διάστημα οι εργαζόμενοι στον Δ.Ο.Λ. Άλλωστε, ευθύνη και υποχρέωση των δημοσιογράφων είναι να ενημερώνουν και να ελέγχουν  την εξουσία και όχι να αυτοφιμώνονται όταν κινητοποιούνται, όπως έκαναν  ΕΣΗΕΑ και ΠΟΕΣΥ τα τελευταία χρόνια. Τα ανοιχτά Μ.Μ.Ε. πρέπει να είναι ο κανόνας στις κινητοποιήσεις μας (με τις εύλογες και προφανείς εξαιρέσεις, βέβαια) και το όπλο μας για να διεκδικούμε τα εκάστοτε αιτήματά μας.

Μόνο αν σαρωθούν όλες οι αρχαϊκές δομές ενός σωματείου-συντεχνίας παρελθόντων χρόνων θα αναγεννηθεί ο δημοσιογραφικός συνδικαλισμός και θα παρέμβει αποτελεσματικά στο εφιαλτικά γκρίζο τοπίο για να προστατευθεί η δημοσιογραφική εργασία, να αντιμετωπισθεί η ανεργία, να ανιχνευθούν λύσεις στα οικονομικά, εργασιακά και ασφαλιστικά μας προβλήματα.

Τα «Ανοιχτά ΜΜΕ», οι εκλογές, το Μορφωτικό Ίδρυμα

Πολλοί μας ζήτησαν και μας πρότειναν να κατέβουμε ως παράταξη στις εκλογές για το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ. Το σκεφθήκαμε και το συζητήσαμε διεξοδικά.

Όμως η ραγδαία απαξίωση της ΕΣΗΕΑ οδηγεί όλο και περισσότερους ενεργούς δημοσιογράφους να απουσιάζουν ή και να αδιαφορούν για τις διαδικασίες της. Κι αυτό το κλίμα υπονομεύει τις πρωτοβουλίες ανασυγκρότησης και αλλαγής. Χωρίς να αδιαφορούμε, λοιπόν, για τις εκλογές θεωρήσαμε πως η συμμετοχή μας σε ένα Διοικητικό Συμβούλιο… “Φιλιππάκη και υποστηρικτών” θα ήταν μια άγονη και ψυχοφθόρα μάχη οπισθοφυλακών με προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα, σε ένα τοπίο παραλυτικών ισορροπιών και υπόγειων ή/και ανίερων συμμαχιών.

Πρέπει πρώτα να γίνει πλειοψηφική συνείδηση πως η ΕΣΗΕΑ, με τη σημερινή της μορφή, έχει τελειώσει και πρέπει να οδηγηθούμε στην επανίδρυση του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού. Τότε θα έχει νόημα -για εμάς μιλώντας- η παρέμβαση σ’ αυτό το επίπεδο.

Σ’ αυτή τη βάση επιλέγουμε στις εκλογές ως πεδίο παρέμβασης το Μορφωτικό Ίδρυμα, σε μια προσπάθεια να γίνει ένα κέντρο διαλόγου και συνειδητοποίησης για τα παλιά και νέα προβλήματα των media και της δημοσιογραφίας, ως αναγκαίου όρου της επανίδρυσης.

Αποφασίσαμε έτσι να στηρίξουμε τους υποψηφίους: Σίσσυ Αλωνιστιώτου, Ρούλα Γεωργακοπούλου, Δημήτρη Δουλγερίδη, Μαρία Κοζάκου και Αντώνη Πανούτσο για το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ. Με στόχο, εφόσον εκλεγούν, να συμβάλλουν ώστε το μορφωτικό να μετατραπεί από μουχλιασμένος θεσμός, ο οποίος ασχολείται αποκλειστικά με επετειακές εκδηλώσεις δημοσίων σχέσεων για το παρελθόν[3] σε ένα ζωντανό θεσμό σε σύνδεση με τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς. Σε ένα θεσμό-εφαλτήριο για τη συζήτηση της κρίσης και της νέας φάσης στον χώρο των ΜΜΕ, το ρόλο και το status των δημοσιογράφων στην καινούρια εποχή, ο οποίος θα παρεμβαίνει κριτικά στα τεκταινόμενα στο χώρο. Σε ένα θεσμό, τέλος, ο οποίος θα λειτουργεί στο κτίριό του επί της οδού Ζαΐμη που παραμένει κατειλημμένο εδώ και χρόνια (!)

Στις λοιπές κάλπες καλούμε όσους/ες υπέγραψαν το κείμενο: «Μαθήματα από την απεργία/Τέλος εποχής, ώρα για μια νέα αρχή» αλλά και εκείνους που συμμερίσθηκαν τις απόψεις του, να στηρίξουν τους υποψηφίους που έχουν αυτές τις ιδέες, καθώς και όσους αντιστάθηκαν, έστω και λίγο, έστω και χωρίς ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση, στον κατήφορο της ΕΣΗΕΑ τα δύο τελευταία χρόνια. Και βέβαια να καταψηφίσουν με… ενθουσιασμό τους υπευθύνους αυτού του κατήφορου.

Σε κάθε περίπτωση θα συνεχίσουμε να δρούμε ως Κίνηση –εντός αλλά και εκτός ΕΣΗΕΑ- εκφράζοντας όλους όσους έχουν αγανακτήσει από τον αδιέξοδο και καταστροφικό συνδικαλισμό, όλους όσους ασκούν το επάγγελμα αλλά η ΕΣΗΕΑ τους κρατά κλειστή την πόρτα. Και θα προσπαθήσουμε αυτήν τη δράση να την οργανώσουμε με καλύτερο, αποτελεσματικότερο, μονιμότερο και πιο θεσμικό τρόπο.

[1] Είναι δυνατό εμείς ως «Ανοιχτά ΜΜΕ» να έχουμε καταθέσει εναλλακτικές προτάσεις για τον ΕΔΟΕΑΠ από το περυσινό καλοκαίρι (https://anoixtamme.com/) και η ΕΣΗΕΑ να μην έχει ψελίσει ακόμα τίποτα;

[2] Αντίστοιχα πρέπει να ισχύσουν προφανώς για τις Ενώσεις σε όλη την Ελλάδα.

[3] Είναι πολύ χαρακτηριστικός προς τούτο ο απολογισμός του Μορφωτικού για την τετραετία 2013-2017 που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Ο Φιλιππάκης, ο Πολάκης και η αόρατη κοινωνική ευθύνη

Συνέχεια

Ανοιχτό MEGA τώρα, όχι στο μαύρο!

Η στρατηγική της κυβέρνησης για τον έλεγχο στον χώρο των media υπέστη δεινή ήττα με την κήρυξη του «νόμου Παππά» ως αντισυνταγματικού από το Σ.τ.Ε. αλλά και με τη συγκεκριμένη συγκρότηση του Ε.Σ.Ρ.. Παρ’ όλα αυτά, όμως, έχει, έως αυτή την ώρα, ως θύμα της τον τηλεοπτικό σταθμό MEGA και τους εργαζομένους του.
Ο αποκλεισμός του MEGA, που έχει σήμερα γενέθλια, από τον καταρεύσαντα, τελικά, διαγωνισμό υπήρξε διακαής κυβερνητική επιθυμία και απόλυτη προτεραιότητα. Για να επιτευχθεί ο στόχος χρησιμοποιήθηκαν οι… διαπλεκόμενες αναπροσαρμογές στρατηγικής ορισμένων επιχειρηματιών-μετόχων του σταθμού, στο όνομα πάντα της μάχης κατά της διαπλοκής! Στο παζλ της μεθόδευσης η χαριστική βολή δόθηκε από συγκεκριμένες τραπεζικές πρακτικές, όπως η δέσμευση των λογαριασμών για τη μισθοδοσία των εργαζομένων.
Όμως, παρά την εξοντωτική για τους εργαζόμενους τακτική ο σταθμός άντεξε χάρη στις τηλεοπτικές παραγωγές της 27ετούς διαδρομής του.
Και τώρα που μετά την ήττα του συνολικού κυβερνητικού σχεδίου το κοντέρ, όσον αφορά στη ρύθμιση του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου, έχει μηδενίσει πρέπει να βρεθεί λύση για το μοναδικό θύμα αυτού του σχεδίου.
Οι μέτοχοι ενός σταθμού που αντέχει ακόμα δεν έχουν, πλέον το άλλοθι του διαγωνισμού-καζίνο ή του προκρούστειου αριθμού 4 για τις άδειες. Πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους είτε προχωρώντας στις κινήσεις που θα αναζωογονήσουν τον τηλεοπτικό σταθμό (π.χ. ανακεφαλαιοποιώντας τον) είτε δρομολογώντας τη διαδοχή τους από άλλους ενδιαφερόμενους.
Οι τράπεζες οφείλουν να απελευθερώσουν από τους δεσμευμένους λογαριασμούς τη μισθοδοσία των εργαζομένων. Διαφορετικά πρέπει να ελεγχθούν αρμοδίως, επειδή θα εξυπηρετούν εξωτραπεζικούς πολιτικούς σχεδιασμούς.
Η κυβέρνηση πρέπει να σταματήσει τις παρασκηνιακές μεθοδεύσεις αφήνοντας τους εμπλεκομένους και το νεότευκτο ΕΣΡ να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.
Τέλος, οι δημοσιογραφικές συνδικαλιστικές ενώσεις πρέπει να αναπροσανατολίσουν τους στόχους και τις μεθόδους τους από τα… τετριμμένα σε ενέργειες αναγέννησης του σταθμού και διασφάλισης των θέσων εργασίας.
Ανοιχτό MEGA τώρα, λοιπόν, όχι στο μαύρο.
Προσωρινή Επιτροπή 20/11/16

ΕΔΟΕΑΠ: Χρονικό προαναγγελθέντος θανάτου ή κάποια λύση στην παράταση;

Δυστυχώς όλα όσα είχαμε προβλέψει γίνονται πράξη. Το αγγελιόσημο μετά από δύο παρατάσεις στον υποτιθέμενο διάλογο ετελεύτησε τον βίο του, όπως ήταν αναμενόμενο. Κι αν δεν βρεθεί λύση στην τελευταία παράταση, δηλαδή στη συνάντηση της Τρίτης, ο ΕΔΟΕΑΠ έχει μόνο λίγες μέρες ζωής ακόμα. Η διοίκηση της ΕΣΗΕΑ, η οποία ουσιαστικά δεν συμμετείχε στο διάλογο και δεν κατέθεσε κάποια πρόταση, επιχειρεί να απεκδυθεί των ευθυνών της οδυρόμενη ενώ σε πρόσφατη σύσκεψη που είχε οργανωθεί από την ΠΟΕΣΥ διατρανώθηκε “κοινή αγωνιστική στάση για τη διατήρηση του Αγγελιοσήμου” (!)
Η πρωτοβουλία #ΑνοιχτάΜΜΕ γεννήθηκε την προηγούμενη άνοιξη με το κείμενο 456 δημοσιογράφων με τίτλο «μαθήματα από την απεργία / Τέλος εποχής… ώρα για νέα αρχή» (https://anoixtamme.com/2016/06/02/3…) ως απάντηση στις, τότε, άστοχες και αδιέξοδες απεργίες της ΠΟΕΣΥ για το ασφαλιστικό αλλά και στη γενικότερη κρίση στο χώρο των ΜΜΕ. Προειδοποιούσαμε για τα αδιέξοδα τόσο των κυβερνητικών σχεδιασμών όσο και της στάσης ΠΟΕΣΥ & ΕΣΗΕΑ, οι οποίες διεκδικούσαν αποκλειστικά την εξαίρεση από τους γενικούς κανόνες, προκαλώντας και την οργή των υπολοίπων πολιτών. Εμείς τονίζαμε μετ’ επιτάσεως πως η διέξοδος είναι “είναι ένα απλό, διαφανές και υγιές σύστημα και η διασφάλιση μια ομαλής και ήπιας μετάβαση σ’ αυτό”.
Οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί υλοποιήθηκαν με την υπερψήφιση του ασφαλιστικού νομοσχεδίου και το μόνο που κερδήθηκε ήταν μια μικρή παράταση ως την 1η Αυγούστου για το αγγελιόσημο, έως ότου βρεθεί κάποια λύση για τον ΕΔΟΕΑΠ. Η ηγεσία του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού και ιδιαίτερα η ΕΣΗΕΑ παρέμεινε άπραγη και καθηλωμένη σε μια αντίληψη επιστροφής στο… χαμένο Παράδεισο. Εμείς, ως #ΑνοιχτάΜΜΕ καταθέσαμε εναλλακτική πρόταση. Εις ώτα μη ακουόντων, όμως, κι έτσι επανήλθαμε με ανακοίνωσή μας λίγο πριν λήξει η προθεσμία. Σε αυτήν, εκτός των άλλων, ζητούσαμε παράταση της παράτασης, ώστε να βρεθεί μια λύση.
Η παράταση δόθηκε, έως τις 15 Σεπτεμβρίου, αλλλά παρήλθε κι αυτή χωρίς να έχει βρεθεί λύση. Ο δημοσιογραφικός συνδικαλισμός κοιμόταν, όπως και στο άλλο μεγάλο θέμα της εποχής, την άθλια διαδικασία αδειοδότησης τηλεοπτικών σταθμών και το επικείμενο “μαύρο”, το οποίο παροξύνει την κρίση στο χώρο των ΜΜΕ. Το αποτέλεσμα ήταν οι προχθεσινές “επιθανάτιες” δηλώσεις Κατρούγκαλου.
Επανερχόμαστε, λοιπόν, σήμερα ενόψει της κρίσιμης συνάντησης της Τρίτης. Και στέλνουμε “επείγον μήνυμα” επαναλαμβάνοντας δύο κρίσιμα στοιχεία της πρότασής μας. Πρώτον: “… Ο νέος ΕΔΟΕΑΠ οφείλει να συμπεριλαμβάνει, σε προαιρετική για τους ίδιους βάση, τους δημοσιογράφους που σήμερα δεν υπάγονται σε αυτόν είτε επειδή δεν είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ, της ΕΣΗΕΜΘ κ.ο.κ. είτε επειδή εργάζονται σε περιφερειακά Μ.Μ.Ε. είτε επειδή αμείβονται με Δ.Π.Υ. είτε επειδή εργάζονται στο Διαδίκτυο είτε … πρέπει, επίσης, να εξετασθεί (..) να συμπεριληφθούν στο νέο ΕΔΟΕΑΠ και οι λοιποί –πέραν των δημοσιογράφων- εργαζόμενοι στα διάφορα Μ.Μ.Ε. (τεχνικοί, διοικητικοί κ.ά.). Φυσικά, ο νέος ΕΔΟΕΑΠ πρέπει να συνεχίσει να καλύπτει συνταξιούχους, ανέργους και αυτασφαλιζόμενους …”. Δεύτερον και όσον αφορά τον αναζητούμενο “πόρο” “… να θεσμοθετηθούν όσα αναφέρθηκαν για το φόρο επί των διαφημίσεων αλλά η εργοδοτική εισφορά να προκύπτει ως ένα ποσοστό επί των διαφημιστικών εσόδων που έχει ο κάθε εργοδότης ο οποίος θα είναι και ο υπόχρεος για την καταβολή της. Προϋπόθεση, βέβαια, είναι η αναλογιστική μελέτη αλλά, επίσης, μέτρα εξορθολογισμού και διαφάνειας στη διαφημιστική αγορά. Στην εκδοχή αυτή ναι μεν «επιβαρύνονται» οι εργοδότες (όπως συμβαίνει, βέβαια, με ολους του εργοδότες απλώς οι «δικοί μας» είχαν… καλομάθει) αλλά δεν θίγεται ο πλουραλισμός στο χώρο, αφού τα μικρότερα ΜΜΕ θα καταβάλουν εισφορές ως ποσοστό επί των διαφημιστικών τους εσόδων και όχι ανάλογα με τον αριθμό των εργαζομένων τους. Θα υπάρχει, δηλαδή, μια «αναδιανομή», ανάλογα με τα διαφημιστικά έσοδα, στο εσωτερικό των ιδιοκτητών …”. Φυσικά, παράλληλα με τα προηγούμενα, πρέπει να βρεθεί λύση για τη χρηματοδότηση του ΕΔΟΕΑΠ στο μεταβατικό διάστημα έως ότου ολοκληρωθεί η αναλογιστική μελέτη και συσταθεί ο “νέος ΕΔΟΕΑΠ”.
Σ’ αυτήν την κατεύθυνση, έστω και στην τελευταία παράταση, οφείλει να κινηθεί αύριο η ηγεσία του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού, αν θέλουν όσοι την αποτελούν να μην περάσουν στην ιστορία μόνο ως αποτυχημένοι αλλά και ως… (συν)νεκροθάφτες του ΕΔΟΕΑΠ.
ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΑΥΡΟ Διεκδικούμε ανοιχτά Μ.Μ.Ε.

 Η διαδικασία αδειοδότησης των τηλεοπτικών καναλιών αποδείχθηκε εξόχως και πολλαπλά προβληματική και, ταυτόχρονα, παρόξυνε την κρίση στο χώρο των Μ.Μ.Ε. και στην αγορά εργασίας δημοσιογράφων και εργαζομένων στον οπτικοακουστικό χώρο. Για το δημοσιογραφικό επάγγελμα, συνυπολογίζοντας και το ασφαλιστικό, η κρίση αποκτά υπαρξιακές διαστάσεις.
Η διαδικασία ήταν εξαρχής προβληματική. Το ΕΣΡ αποκλείστηκε αντισυνταγματικά απ’ αυτήν. Οι άδειες καθορίσθηκαν εντελώς αυθαίρετα σε τέσσερις, παραγνωρίζοντας πως κατ’ αυτόν τον τρόπο δημιουργείται ολιγοπώλιο που πλήτει τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία του λόγου. Μοναδικό κριτήριο για την απόκτησή τους θεσπίστηκε το “πορτοφόλι” ενώ αγνοήθηκε η παράμετρος της έως τώρα λειτουργίας σταθμών από ορισμένους εκ των υποψηφίων. Απόλυτα φυσιολογικά, λοιπόν, η διαδικασία υπηρξε προβληματική και όσον αφορά το αποτέλεσμά της. Ενώ ως κριτήριο είχε προβληθεί η βιωσιμότητα, το τίμημα –διαφορετικό, μάλιστα, για κάθε άδεια!- εκτοξεύθηκε στα ύψη χωρίς οικονομική και επιχειρηματική λογική, με αποτελέσματα που θα φανούν στο άμεσο μέλλον. Επιπλέον, στο όνομα της “πάταξης της διαπλοκής”, η νέα διαπλοκή χτυπάει πλέον… κόκκινο.
Το ραδιοτηλεοπτικό τοπίο παρέμενε, κατ’ ουσίαν, αρρύθμιστο για πολλά χρόνια. Η διαδικασία, όμως, που επιλέχθηκε, αντί να λύσει, περιέπλεξε τα προβλήματα. Επιπροσθέτως, φαινομενικά και μόνο ολοκληρώθηκε, αφού εκκρεμούν οι έλεγχοι οικονομικών και πόθεν έσχες, δικαστικές ενέργειες και αποφάσεις σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς και η αδειοδότηση θεματικών και περιφερειακών σταθμών, όπως ορίζει ο σχετικός νόμος.
Εκείνο που τώρα επείγει για μας είναι η αντιμετώπιση του εφιάλτη του “μαύρου”. Γιατί το μαύρο είναι πάντα μαύρο για τη δημοκρατία, την πολυφωνία, τη δημιουργία και τους εργαζόμενους. Η διαδικασία, η οποία προηγουμένως, με διαπλεκόμενη συνευθύνη κυβέρνησης και επιχειρηματιών έφερε κοντά στον εφιάλτη το MEGA, απειλεί τώρα και όλους τους υπόλοιπους τηλεοπτικούς σταθμούς, πλην SKAI & ANTENNA. Όχι επειδή δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους αλλά αποκλειστικά εξαιτίας κυβερνητικών ενεργειών.
Απέναντι σ’ αυτόν τον κίνδυνο η ηγεσία του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού αντέδρασε, όπως πάντα, με χρονοκαθυστέρηση και χωρίς σαφή στρατηγική. Αφού παρέμεινε άφωνη όλο το προηγούμενο διάστημα και δεν παρενέβη –όπως όφειλε- στη διαδικασία και τα απαράδεκτα κριτήριά της, η ΕΣΗΕΑ εξέδωσε μια αρκετά καλή ανακοίνωση, την παραμονή, όμως, του διαγωνισμού !
Και επειδή η «ηγεσία»… σερνόταν, τώρα… τρέχουμε.
Έστω και αργά, έστω και τώρα για να υπάρξει αποτέλεσμα και να έχουμε “ανοιχτά Μ.Μ.Ε.” είναι ανάγκη:
1) Η κριτική μας να αγκαλιάσει το σύνολο του προβλήματος. Να δείξουμε πως η διαφωνία μας δεν έχει να κάνει μόνο με τα «δημοσιογραφικά συμφέροντα» αλλά ευρύτερα με την υπεράσπιση της πολυφωνίας.
2) Να δείξουμε πως η αναίτια και αιφνίδια διόγκωση της ανεργίας στο δημοσιογραφικό χώρο εξαιτίας του «μαύρου» δεν θα αφορά μόνο τους εργαζόμενους των συγκεκριμένων σταθμών, αλλά θα καταβαραθρώσει τις, ήδη δοκιμαζόμενες, εργασιακές συνθήκες στο χώρο, θα δημιουργήσει κλίμα γενικευμένης φοβίας και θα πλήξει περαιτέρω τη δημοσιογραφική ανεξαρτησία.
3) Η αντίθεση στο «μαύρο» δεν πρέπει να μείνει σε γενικά και αόριστα επίπεδα αλλά να έχει και συγκεκριμένο «δια ταύτα». Η κυβερνητική εκπρόσωπος, παρότι εκπροσωπεί ένα κόμμα που «έκανε καριέρα» καταγγέλοντας το «μαύρο στην ΕΡΤ» έθεσε, με «αριστερό βλέμμα» αλλά και σαρδόνιο χαμόγελο… «καπιταλιστικής αναλγησίας», περιθώριο 90 ημερών, έως ότου πέσει μαύρο στους μη αδειοδοτηθέντες σταθμούς. Το κυβερνητικό τελεσίγραφο είναι, λόγια του αέρα για… ιθαγενείς. Δεν πατάει πουθενά. Ούτε στην ίδια την προκήρυξη ούτε στο ισχύον νομικό πλαίσιο. Επιπλέον, ο νόμος έχει αμφισβητηθεί. Οι «θιγόμενοι» έχουν προβεί σε δικαστικές κινήσεις. Αναμένονται αποφάσεις σε εθνικό και ακολούθως σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Τίποτα δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνει πριν τελεσιδικήσουν όλες οι δικαστικές ενέργειες. Επιπροσθέτως, ο νόμος ορίζει πως η διαδικασία αδειοδότησης περατώνεται όταν δοθούν οι άδειες θεματικών και περιφερειακών σταθμών. Διεκδικούμε, λοιπόν, «ανοιχτά (όλα τα) Μ.Μ.Ε.» έως ότου ολοκληρωθούν οι δικαστικές διαδικασίες, συγκροτηθεί το ΕΣΡ και ξεκαθαρίσει οριστικά το συνολικό ραδιοτηλεοπτικό σκηνικό.
4) Όλα αυτά, βέβαια, πάντα με την επιφύλαξη, για την όλη διαδικασία, η οποία πρέπει, εν ευθέτω χρόνω, να ανασχεδιασθεί και να επαναληφθεί σε κλίμα γενικευμένης συναίνεσης, επιλυομένων και των προβλημάτων που θα ανακύψουν.
5) Στη βάση όλων των προηγουμένων μπορεί και πρέπει να υπάρξουν κινητοποιήσεις. Στοχευμένες, πρωτότυπες και διαφορετικές, όμως, ώστε να έχουν αποτέλεσμα και όχι παραδοσιακές, τυπικές και τετριμμένες που δεν αρμόζουν στην κρισιμότητα των στιγμών. Η «πολιτική ΔΕΘ» είναι μπροστά μας και είναι μια πρώτη καλή ευκαιρία.
Εν κατακλείδι, βρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη κρίση στο χώρο των Μ.Μ.Ε. εδώ και δεκαετίες. Συνυπολογίζοντας και το ασφαλιστικό –στο οποίο έχουμε καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις. εις μάτην προς το παρόν- η κρίση όσον αφορά το δημοσιογραφικό επάγγελμα αποκτά υπαρξιακές διαστάσεις. Ευχόμαστε αυτό να οδηγήσει σε ριζική στροφή και τον δημοσιογραφικό συνδικαλισμό. Αλλιώς δεν θα κάνουν… έγκλημα αλλά ένα πελώριο, ιστορικό και τελευταίο λάθος.
Ανοιχτά Μ.Μ.Ε. – νέα αρχή / Προσωρινή Επιτροπή

Τέλος εποχής… ώρα για μια νέα αρχή

Τέλος εποχής… ώρα για μια νέα αρχή

Μαθήματα από την απεργία

Όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο, δημοσιογράφοι μέλη των συνδικαλιστικών μας ενώσεων αλλά-εξαιτίας των αρχαϊκών τους δομών- και μη μέλη, εκφράζουμε τη βαθιά μας ανησυχία για το τοπίο που διαμορφώνεται στο χώρο των Μ.Μ.Ε..

H κρίση αποδιάρθρωσε τις εργασιακές σχέσεις, διόγκωσε την ανεργία, κατέστησε προβληματικές τις περισσότερες επιχειρήσεις του κλαδου. Απειλητικά σημάδια εμφανίζονται για την ελευθερία του Τύπου  από κυβερνητικές επιλογές αλλά και από συνδικαλιστικές μεθοδεύσεις (βλ. πρόσφατες διαγραφές από το Πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ). Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης καταργεί το ισχύον καθεστώς στο χώρο των Μ.Μ.Ε. χωρίς να το αντικαθιστά από κάτι σαφές και υγιές. Με την άστοχη και αδιέξοδη απεργία της ΠΟΕΣΥ, αντί να πληγεί η υπεύθυνη κυβέρνηση, της δόθηκε χείρα βοηθείας δια της αφωνίας και επλήγησαν τα ίδια τα Μ.Μ.Ε.

Σ’ αυτό το δύσβατο τοπίο είμαστε αναγκασμένοι να πορευθούμε. Τα μαθήματα, όμως, που πήραμε απ’ όλα αυτά υποδεικνύουν πως θα βρούμε διέξοδο μόνο αν γίνει μια νέα αρχή. Σε όλα.

Το τέλος εποχής, όπως σηματοδοτήθηκε και από την απεργία της ΠΟΕΣΥ, δείχνει πως η νέα αρχή πρέπει να ξεκινήσει από το δημοσιογραφικό συνδικαλισμό. Με μια αναγέννηση και επανίδρυσή του μέσα από «συντακτικού τύπου» διαδικασίες, οι οποίες θα οδηγήσουν σε νέο Καταστατικό, νέους Κώδικες Δεοντολογίας, κατάργηση των Πειθαρχικών και όλων των αρχαϊκών δομών. Από τα σωματεία-συντεχνίες με Πειθαρχικά Συμβούλια ρε ρόλο εισαγγελέων-λογοκριτών, ήρθε η ώρα για συνδικάτα με θέσεις και προτάσεις, τα οποία μαζί με τα συμφέροντα των μελών τους θα προασπίζονται την ελευθερία του Τύπου και τη δημοσιογραφική ανεξαρτησία. Με μέλη και τους δημοσιογράφους στα sites του Internet και όσους, από τις νεώτερες γενιές, δεν είναι, εξαιτίας της αρχαϊκής σύνδεσης ταμείου και συνδικαλιστικού φορέα και εργάζονται με Δ.Π.Υ. και άλλη ασφάλιση. Χωρίς αναχρονιστικούς διαχωρισμούς ανάλογα με το είδος του μέσου. Με ξεχωριστό το συνδικαλισμό των συνταξιούχων.

 Νέα αρχή πρέπει να κάνουμε και στις μορφές της κινητοποίησής μας. Ευθύνη και υποχρέωση των δημοσιογράφων είναι να ενημερώνουν και να ελέγχουν  την εξουσία και όχι να αυτοφιμώνονται όταν κινητοποιούνται, όπως κάνουν  ΕΣΗΕΑ και ΠΟΕΣΥ τα τελευταία χρόνια. Τα ανοιχτά Μ.Μ.Ε. πρέπει να είναι ο κανόνας (και όχι η εξαίρεση) στις κινητοποιήσεις μας και το όπλο μας για να διεκδικούμε τα εκάστοτε αιτήματά μας.

Νέα αρχή χρειάζεται και στις διαδικασίες μας. Οι αποφάσεις, στα σοβαρά θέματα, πρέπει να συζητούνται από Συνελεύσεις στους χώρους εργασίας κι όχι να λαμβάνονται από αποκομένες γραφειοκρατικές ηγεσίες –πλειοψηφικά συνταξιούχων- συνδικαλιστών. Στα μείζονα πρέπει να διεξάγεται ψηφοφορία με κάλπη επί των διαφορετικών προτάσεων. Στο μέλλον να εισαχθούν επιπρόσθετα και ηλεκτρονικές μορφές συνδικαλιστικής δημοκρατίας.

Νέα αρχή στο δημοσιογραφικό συνδικαλισμό σημαίνει πρωτίστως αξιόπιστες εναλλακτικές προτάσειςΣτο ασφαλιστικό η ΠΟΕΣΥ με την απεργία ζητούσε, κατ’ ουσίαν, να μην αλλάξει τίποτα σε ένα απαρχαιωμένο σύστημα, όταν αλλάζουν όλα για όλους. Άφησε να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι  αυτό γίνεται ώστε να μην πληρώνουμε εισφορές κάτι που δεν ισχύει  αφού εμείς καταβάλλουμε τις δικές μας ενώ το αγγελιόσημο υποκαθιστούσε τις εργοδοτικές εισφορές και την κρατική συμμετοχή.

Η κυβερνητική πρόταση αποτελεί, βέβαια, ένα επικίνδυνο αλαλούμ. Παραμένει ασαφές αν καταργεί το αγγελιόσημο ή αν το καθιστά πόρο των νέων ενιαίων Ταμείων. Ακόμα χειρότερα αφαιρεί το αγγελιόσημο εδώ και τώρα ενώ προβλέπει τη μελλοντική ένταξή μας στα νέα Ταμεία, δηλαδή, μας αφήνει, χωρίς ασφαλιστική κάλυψη και περίθαλψη για ένα σημαντικό διάστημα. Αυτά τα επικίνδυνα στοιχεία δεν αναδεικνύονται όταν ΠΟΕΣΥ & ΕΣΗΕΑ διεκδικούν αποκλειστικά την εξαίρεση από τους γενικούς κανόνες.

Για εμας η εναλλακτική πρόταση πρέπει είναι ένα απλό, διαφανές και υγιές σύστημα και η διασφάλιση μια ομαλής και ήπιας μετάβαση σ’ αυτό. Αν τελικά  το αγγελιόσημο καταργηθεί, όπως και φαίνεται, πρέπει να είναι σαφές από τι θα αντικατασταθεί. Και εφόσον αυτό είναι –που πρέπει να είναι- η εργοδοτική εισφορά πρέπει  να απαιτηθεί η συναίνεση των εργοδοτών, οι οποίοι δεν μπορούν να παριστάνουν τους Πόντιους Πιλάτους. Επίσης, ο  ΕΔΟΕΑΠ πρέπει  να διατηρηθεί, τουλάχιστον, ως  αυτόνομο ταμείο Υγείας, με μεταφορά σε αυτόν ενός σημαντικού μέρους των υπαρχόντων αποθεματικών όλων των Ταμείων μας, καθώς και του μέγιστου μέρος του αποθεματικού της ΕΣΗΕΑ.

Αυτά είναι τα μαθήματα απ’ όσα συνέβησαν τελευταία.

Ζούμε μια εποχή καταιγιστικών αλλαγών, ένα τέλος εποχής. Είναι καθήκον  μας να αγωνιστούμε για την προάσπιση των εργασιακών συμφερόντων μας αλλά και για τη διασφάλιση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας του Τύπου.

Όμως για να το κάνουμε χρειάζεται μια νέα αρχή. Σε όλα.

Ξεκινώντας από το σπίτι μας. Συνέχεια