Οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ για την ΕΡΤ και την αξιοπιστία της

ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ 12.04.2018

Οι δημοσιογράφοι της ΕΡΤ εκδηλώνουμε την έντονη ανησυχία μας για την κατάσταση που διαμορφώνεται στην εταιρεία, η οποία εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για την ίδια και τους εργαζόμενούς της ενώ απογοητεύει την κοινωνία, την οποία η ΕΡΤ οφείλει να υπηρετεί με ποιοτική ενημέρωση και ψυχαγωγία.

Ανησυχούμε για τα φαινόμενα παρακμής, απαξίωσης, πολιτικών παρεμβάσεων και συνδιοίκησης, τα οποία μας γυρίζουν πολλά χρόνια πίσω και είναι ξένα με ένα σύγχρονο ραδιοτηλεοπτικό φορέα.

1. Γιατί η αξιοπιστία της ΕΡΤ1 τραυματίζεται καθημερινά από χοντροκομμένες και απαρχαιωμένες λογικές, από τις πολιτικές παρεμβάσεις αλλά και τις πολιτικές επιθέσεις. Η σημερινή κυβέρνηση υπέκυψε στον πειρασμό του ελέγχου της ενημέρωσης της ΕΡΤ ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση την έχει επιλέξει σαν “σάκο του μποξ” και προβολής του “οράματος” της συρρίκνωσής της.

2. Γιατί η ΕΡΤ2, η ΕΡΤ3 και το δίκτυο της στην περιφέρεια εγκαταλείπονται σε αργό και σταθερό θάνατο. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ταυτότητα και χωρίς στίγμα, με αποτέλεσμα και κάποιες, πραγματικά εξαιρετικές παραγωγές που έχουν απομείνει να «χάνονται» μέσα στο «ξεκούρδιστο» σύνολο. Ειδικά, δε, το περιφερειακό δίκτυο έχει παραδοθεί σε μια ανέμπνευστη και μίζερη γραφειοκρατική διακυβέρνηση.

3. Γιατί η διοίκηση της ΕΡΤ αντί να ασχολείται με τα προηγούμενα και όλα τα σημαντικά διοικεί αλά παλαιά, μέσω αμφιλεγόμενων επιτροπών, μεθοδεύει αποφάσεις ή ακόμα εκβιάζει πλειοψηφίες στο Δ.Σ. της εταιρείας προκειμένου να εγκριθούν «φιλικές» παραγωγές..

Επιστέγασμα όλων των προαναφερθέντων αποτελεί το οργανόγραμμα που κυοφορείται τους τελευταίους 6 μήνες χωρίς διαφάνεια ή διαβούλευση. Χωρίς οργανικές θέσεις! Ένα οργανόγραμμα που κινείται στον αντίποδα της οριζόντιας οργανωτικής δομής που διέπει όλα τα μεγάλα δίκτυα ενημέρωσης και ψυχαγωγίας διεθνώς. Κομμένο και ραμμένο στις επιδιώξεις κάποιων για τον απόλυτο έλεγχο της ενημέρωσης και κάποιων παλαιάς κοπής συνδικαλιστών για έλεγχο των θέσεων ευθύνης.

Όλα τα παραπάνω καθιστούν επιτακτικό το αίτημα τόσο η κυβέρνηση όσο και τα κόμματα να αποδείξουν στους πολίτες ότι όταν ευαγγελίζονται, χρόνια τώρα, την ανεξαρτησία της ΕΡΤ το εννοούν. Είναι καιρός να δρομολογηθούν εκείνες οι νομοθετικές, θεσμικές και διοικητικές πρωτοβουλίες που θα εκσυγχρονίσουν πραγματικά το δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα και θα τον απαλλάξουν από τις πολιτικές εξαρτήσεις (όλων των αποχρώσεων) που τον καθηλώνουν και τον συνθλίβουν.
Η ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ ΕΡΤ

Συμμετέχουμε και λέμε: ΝΑΙ στις αλλαγές – ΟΧΙ στον ξαφνικό θάνατο του ΕΔΟΕΑΠ

 

 

Σε στιγμές οριακές, oι υπεκφυγές και τα “ναι μεν αλλά” είναι η χειρότερη επιλογή.

Η κριτική στη διαδικασία που ακολουθείται είναι δικαιολογημένη. Οι επιφυλάξεις για τη μεσομακροπρόθεσμη βιωσιμότητα της “λύσης” υπαρκτές, τις έχουμε, άλλωστε, διατυπώσει κι εμείς. Τα ερωτηματικά για πτυχές της «λύσης» (π.χ. για την τύχη των Δ.Π.Υ. κ.ά.) απόλυτα εύλογα.

Όμως δεν αξίζει στον ΕΔΟΕΑΠ ο ΞΑΦΝΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ούτε στο δημοσιογραφικό σώμα η αυτοχειρία.

Σ’ αυτό το αποτέλεσμα οδηγούν όσοι κηρύττουν την αποχή από την ψηφοφορία για τις αναγκαίες αλλαγές στο Καταστατικό του ΕΔΟΕΑΠ (6-8/11) ή την καταψήφισή τους. Δεν είναι τυχαίο πως πρόκειται για τους ίδιους οι οποίοι για έναν ολόκληρο χρόνο, απλώς αναπολούσαν τον “Χαμένο Παράδεισο” και καλούσαν σε «επαναστατική γυμναστική”, αφήνοντας το δημοσιογραφικό συνδικαλισμό χωρίς πρόταση. Τώρα, από τη θέση της μειοψηφίας, υπόσχονται «ένα καλύτερο αύριο» μέσα από μία ακόμα ήττα. Και “εν ου παικτοίς” σαλπίζουν υπερήφανα “αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων”.

Ως Ανοιχτά ΜΜΕ καταθέσαμε εξαρχής συγκεκριμένες προτάσεις ενώ συνεχίσαμε –σε κάθε φάση της διαδικασίας- να παρεμβαίνουμε με σαφείς θέσεις και προτάσεις. Προφανώς, η “λύση” μπροστά στην οποία βρισκόμαστε αποτελεί μια “ανάσα” αλλά δεν είναι ιδανική. Όμως, δεν είναι ώρα για πειραματισμούς με τη ζωή μας, ώστε να… ικανοποιήσουμε την περιέργεια κάποιων για το που θα οδηγούσε ένα όχι.

Η συμμετοχή στη ψηφοφορία και η υπερψήφιση των αλλαγών του Καταστατικού αποσοβεί τα χειρότερα. Αποτρέπει τον ξαφνικό θάνατο του ΕΔΟΕΑΠ, δηλαδή, το οριστικό τέλος στις επικουρικές συντάξεις και το εφάπαξ, δεδομένου ότι στο ΕΤΕΑΠ δεν υπάρχουν εισφορές μας, αλλά και το τέλος στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τη βίαιη, άναρχη και χωρίς στοιχειώδη προγραμματισμό ένταξη στον ΕΟΠΥΥ.

Με τη συμμετοχή και το συνειδητό ΝΑΙ δεν θα αποτρέψουμε μόνο το χειρότερο σενάριο. Μαζί με τον ΕΔΟΕΑΠ θα κρατήσουμε ανοιχτό και το δρόμο ώστε, στην πορεία (ακόμα και στην επικείμενη κοινοβουλευτική διαδικασία) να αναζητηθούν και διεκδικηθούν βελτιώσεις και, εν πάση περιπτώσει, ρεαλιστικές διέξοδοι και λύσεις.

 

ΕΔΟΕΑΠ: Η λύση “ανάσα” και τα ανοιχτά ερωτήματα

 

Η διαφαινόμενη λύση στη χρονίζουσα εκκρεμότητα του ΕΔΟΕΑΠ είναι μια μεγάλη ανάσα για το δημοσιογραφικό σώμα, αν και απομένει να γίνουν γνωστές οι λεπτομέρειές της και, κυρίως, τα οικονομικά δεδομένα στα οποία στηρίζεται. Η θετική αυτή εξέλιξη διευκολύνθηκε, σε σημαντικό βαθμό, όταν από τη νέα διοίκηση της ΕΣΗΕΑ εγκαταλείφθηκε η στείρα στάση “αναπόλησης περασμένων μεγαλείων” της προηγούμενης και απορρίφθηκαν προτάσεις για “χορό του Ζαλόγγου”.

Ωστόσο, δε χρειάζονται θριαμβολογίες και, μάλιστα, πριν γνωστοποιηθούν όλα τα δεδομένα. Από τις πληροφορίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, άλλωστε, συνάγεται πως είναι πολύ πιθανό, σε ορατό βάθος χρόνου, να “υπάρχει θέμα” με τα οικονομικά της “λύσης”. Το πρόβλημα αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί αν η κυβέρνηση νομοθετούσε με σοβαρό και αξιόπιστο τρόπο και όχι “κλωτσώντας το τενεκεδάκι παρακάτω” κι αν ο δημοσιογραφικός συνδικαλισμός δεν είχε χάσει πολύτιμο χρόνο και είχε παρουσιάσει έγκαιρα, έπειτα από σοβαρή συζήτηση, συνεκτική και αξιόπιστη πρόταση.

Ως Ανοιχτά ΜΜΕ -παρότι μια απλή δημοσιογραφική «πρωτοβουλία βάσης»- είχαμε εξαρχής καταθέσει σχετικά ολοκληρωμένες προτάσεις με βασικούς άξονες την κάλυψη όλων των δημοσιογράφων από τον ΕΔΟΕΑΠ και τη ρεαλιστική αντιμετώπιση πόρων και λειτουργιών του. Έπειτα από το “χαμένο χρόνο” κάποιες πτυχές αυτών των προτάσεων ελήφθησαν υπόψη από τη νέα διοίκηση της ΕΣΗΕΑ. Πρόσφατα είχαμε, επίσης, προειδοποιήσει για τις κρίσμες οικονομικές πτυχές μιας λύσης και τις εναλλακτικές εκδοχές υπέρβασης των όποιων προβλημάτων.

Αναμένοντας, λοιπόν, όλα τα δεδομένα για τη διαφαινόμενη λύση, οι προαναφερθείσες παρατηρήσεις μας δεν αποσκοπούν στην υπονόμευσή της αλλά στο να «φωτίσουν» όλες τις παραμέτρους της, ώστε αφενός να υπάρξουν όποιες βελτιώσεις είναι δυνατόν το αμέσως προσεχές διάστημα, και αφετέρου να γνωρίζουμε τι μπορεί να διεκδικηθεί ή να προκύψει ως αναπόφευκτη εξέλιξη μελλοντικά.

 

Η ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

29 Οκτωβρίου 2017

ΜΕΤΕΡΙΖΙΑ ΚΑΙ ΝΤΑΡΑΒΕΡΙΑ

Του Ηλία Καννέλη
Οση υποχρέωση έχει στους ΑΝΕΛ ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας για την παράταση της κυνικής και χωρίς αρχές εξουσίας του άλλη τόση υποχρέωση έχει και σε διάφορα αριστερίστικα ή δήθεν αναρχικά γκρουπούσκουλα. Ο μεν καιροσκόπος συνεταίρος του τού προσφέρει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι δε αριστεριστές και λοιπές δυνάμεις προετοιμάζονται στα «μετερίζια του αγώνα» αν χρειαστεί να αναβιώσει το δόγμα «ή εμείς ή αυτοί». Ο Ρουβίκωνας π.χ., που ασκείται στην επαναστατική γυμναστική για τη λειτουργία σωστών αντανακλαστικών, έως σήμερα δρα ανενόχλητος. Χθες, μάλιστα, μέλη της οργάνωσης έκαναν επαναστατική έφοδο στο υπουργείο Δικαιοσύνης και έφυγαν ανενόχλητα. Δικαίως, διότι πιθανόν να βιάζονταν, ίσως είχαν να κάνουν εκπομπή στην ΕΡΤ-open, με την οποία και συνεργάζονται καιρό τώρα. Και ασφαλώς το κράτος τούς διευκολύνει, αφού η ΕΡΤ-open, άρα και οι εκπομπάρχες της, εν προκειμένω και οι συνάδελφοι του Ρουβίκωνα, είναι κατά κάποιον τρόπο ημικρατικό παράρτημα της δημόσιας τηλεόρασης. Ως γνωστόν, το αντιστασιακό ραδιόφωνο που διοικούσε η ΠΟΣΠΕΡΤ μετά το «μαύρο» του Σαμαρά στην ΕΡΤ εξέπεμψε από δημόσια συχνότητα (106,7). Επίσης, είναι δύσκολο να αγοράστηκε με ρεφενέ ο μηχανικός εξοπλισμός ή να πληρώνονται το ενοίκιο του κτιρίου και το κόστος λειτουργίας του σταθμού. Πάντως, στην ΕΡΤ συζητιέται ότι το κράτος (ή ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός) είναι πλήρης χορηγός του ραδιοφώνου που, ασφαλώς, λειτουργεί χωρίς άδεια. Με άλλα λόγια, ακόμα και σήμερα, που η ΕΡΤ λειτουργεί και γιγαντώνεται, το ραδιόφωνο που στήθηκε για να διεκδικήσει το άνοιγμα της ΕΡΤ συνεχίζει να λειτουργεί, εν μέρει ή εν όλω, με κονδύλια του κράτους – σαν εξωθεσμικό παράρτημα της κρατικής ραδιοφωνίας. Οι Ρουβίκωνες, δηλαδή, που κάνουν εκπομπή στην ΕΡΤ-open είναι, με έναν τρόπο, κρατικοί υπάλληλοι. Γι’ αυτό, άλλωστε, η διοίκηση της ΕΡΤ δεν έχει αντίρρηση. Υπενθυμίζω μάλιστα ότι ο προσφάτως διορισθείς διευθύνων σύμβουλος Βασίλης Κωστόπουλος την πρώτη μέρα που έφτασε στην κρατική ραδιοτηλεόραση επισκέφθηκε τα γραφεία της ΕΡΤ-open. Εγραψε κιόλας στο βιβλίο επισκεπτών, διατυπώνοντας την ευχή η EΡΤ-open «να είναι πάντα ανοικτή, έτσι που να κρατά και την ΕΡΤ ΑΕ ανοικτή». Οπότε, μην ανησυχείτε. Ο Ρουβίκωνας είναι ένα μικρό γρανάζι σε μια ακόμα σχέση συναλλαγής της κυβέρνησης, αυτή τη φορά με ένα συγγενές του συνδικαλιστικό /ιδεολογικό άβατο, ο λογαριασμός του οποίου έρχεται στους φορολογουμένους. Συνηθισμένα νταραβέρια.

 

ΕΔΟΕΑΠ: Σκέψεις στο παρά πέντε

 

 

 

Ενόψει της αυριανής σύγκλησης “της τριμερούς” για τον ΕΔΟΕΑΠ είναι χρήσιμες ορισμένες τελευταίες σκέψεις.

Επί ένα χρόνο και κάτι ο δημοσιογραφικός συνδικαλισμός κινήθηκε χωρίς καμμία πρόταση. Στην αρχή αναπολούσε τον… Χαμένο Παράδεισο ζητώντας την (ανέφικτη) επιστροφή του αγγελιοσήμου ενώ στη συνέχεια ζητούσε –γενικώς και αορίστως- τη θέσπιση “πόρου”, πράγμα που εκλαμβανόταν ως επιστροφή του αγγελιοσήμου από το παράθυρο και, όντως, όπως βλέπουμε και σήμερα, για τους περισσότερους εκ των συνδικαλιστών αυτό ήταν.

Έως πρόσφατα μόνο τα #ΑνοιχτάΜΜΕ –μια απλή δημοσιογραφική πρωτοβουλία βάσης- είχε καταθέσει -και μάλιστα από πέρυσι τον Ιούνιο- μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση. Δίπλα σ’ αυτήν προσετέθη, πριν λίγες μέρες, η πρόταση που κατέθεσε ο Στ. Καπάκος, Γ.Γ. της ΕΣΗΕΑ και μέλος της “Συσπείρωσης”.

Η εξέλιξη αυτή ήταν απόλυτα θετική αφού, πλέον, έστω καθυστερημένα μπορούμε ν’ αρχίσουμε να συζητάμε συγκεκριμένα.

Απαραίτητη, όμως, προϋπόθεση ώστε να γίνει σοβαρή συζήτηση, είναι η γνώση της πραγματικότητας των αριθμών. Ο ΕΔΟΕΑΠ, λοιπόν, μεσούσης της κρίσης και την τελευταία χρονιά ισχύος του αγγελιοσήμου είχε, κατά προσέγγιση, δαπάνες 39 εκ. ευρώ (37% αυτών για επικούρηση και εφάπαξ και 35% για εκτός ΕΔΟΕΑΠ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη) και έσοδα 22 εκ. ευρώ (17 από αγγελιόσημο και 5 από εισφορές εργαζομένων). Εν ολίγοις, ήδη, επί αγγελιοσήμου παρουσίαζε έλλειμμα 17 εκ. ευρώ. Μετά την κατάργησή του το έλλειμμα εκτοξεύεται στα 34 εκ. ευρώ (!). Αυτό είναι το δισεπίλυτο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπισθεί.

Η πρόταση Καπάκου έχει αρκετά κοινά στοιχεία με αυτήν των Ανοιχτών ΜΜΕ π.χ. όσον αφορά την αναγκαία διεύρυνση του ΕΔΟΕΑΠ προς όλους τους δημοσιογράφους και εν γένει τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ.

Τα προβλήματά της αφορούν το σκέλος των εσόδων που προβλέπει για τον “ΕΔΟΕΑΠ μετά”. Για παράδειγμα, αναφέρεται σε ένα (ασαφές) ποσό κρατικής χρηματοδότησης. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν υπάρχει καμμία περίπτωση να καθιερωθεί. Ο ΕΔΟΕΑΠ είναι και θέλουμε να παραμείνει ΝΠΙΔ. Η κρατική χρηματοδότηση, με βάση την πρόσφατη νομοθεσία, κατευθύνεται αποκλειστικά στον ΕΟΠΠΥ. Άρα, ακόμα και στην υποθετική περίπτωση που υπήρχε κυβερνητική διάθεση για νομοθέτηση κρατικής χρηματοδότης στον ΕΔΟΕΑΠ, αυτό θα προσέκρουε όχι μόνο στους «θεσμούς» αλλά και στη σφοδρή αντίδραση όσων κοινωνικών κατηγοριών τα Ταμεία τους εντάχθηκαν στον ΕΟΠΠΥ.

Η πρόταση Καπάκου προβλέπει, επίσης, την καθιέρωση πόρου-εισφοράς ενημέρωσης που θα υπολογίζεται επί του τζίρου των επιχειρήσεων ΜΜΕ, ο οποίος, όμως, θα καθιερωθεί σε 1-2 χρόνια «… χωρίς την δαμόκλειο σπάθη της τρόικας και των μνημονιακών περιορισμών της χώρας, αν αυτό καταστεί εφικτό». Άρα και απ’ αυτήν την πηγή για τα επόμενα χρόνια τα έσοδα θα είναι μηδενικά. Επιπλέον,  εφόσον προβλέπεται παράλληλα η καθιέρωση εργοδοτικών εισφορών συνιστά σενάριο επιστημονικής φαντασίας πως οι εργοδότες ( οι οποίοι έως τώρα -ελέω αγγελιοσήμου- δεν πλήρωναν τίποτα) θ’ αποδεχθούν στο μέλλον, επιπλέον των εισφορών για ΕΦΚΑ και ΕΔΟΕΑΠ, να καταβάλουν και “πόρο-εισφορά ενημέρωσης”.

Τούτων δοθέντων αυτά που απομένουν στην πρόταση Καπάκου ως έσοδα για τον “ΕΔΟΕΑΠ μετά” είναι οι εισφορές των εργαζομένων και η καθιέρωση εισφορών εργοδοτών και συνταξιούχων. Συγκεκριμένα προβλέπεται ο διπλασιασμός της εισφοράς των εργαζομένων από 3 σε 5-6%, η καθιέρωση εισφοράς εργοδοτών ύψους 7-8% και συνταξιούχων 6%. Με τις εισφορές αυτές προσεγγίζονται τα ισχύοντα γενικότερα, δηλαδή: εισφορές για το ενιαίο επικουρικό Ταμείο 3,5% + 3,5% και για τον ΕΟΠΠΥ, εργαζομένων 2,55%, εργοδοτών 4,55% και 6%. Αθροιστικά, δηλαδή, 6,05 για τους εργαζόμενους και 8,05% για τους εργοδότες, εν ολίγοις η μάξιμουμ εκδοχή της πρότασης Καπάκου.

Όμως οι αντιστοιχίες των ποσοστών, σε πραγματικά ποσά σημαίνουν πως τα έσοδα του ΕΔΟΕΑΠ από εισφορές των εργαζομένων από 5, περίπου, εκατομμύρια θα φτάσουν τα 9 -10, από τις εισφορές εργοδοτών τα έσοδα θα είναι 11 – 13 εκατομμύρια ενώ από τις εισφορές των συνταξιούχων τα έσοδα θα είναι γύρω στα 2 εκατ. ευρώ. Τα συνολικά έσοδα, λοιπόν, θα ανέλθουν σε 22- 25 εκατομμύρια. Οι δαπάνες όμως του «σημερινού» ΕΔΟΕΑΠ, στην τελευταία χρονιά ύπαρξης του αγγελιοσήμου, ήταν 39 εκατομμύρια, όπως προαναφέραμε. Εν ολίγοις θα έχουμε πάλι έλλειμμα ύψους 14 έως 17 εκατομμυρίων. Άρα θα πρέπει να γίνει επιλογή: ποιοί από τους “πυλώνες” του σημερινού ΕΔΟΕΑΠ θα διατηρηθούν.

Το σενάριο καθιέρωσης εργοδοτικών εισφορών είχε εξετασθεί ως “λύση” για το πρόβλημα του ΕΔΟΕΑΠ και από τα #ΑνοιχταΜΜΕ στην πρόταση που είχαμε καταθέσει. Τελικά -για πολλούς λόγους- επιλέχθηκε κάτι διαφορετικό. “… Αντί να αναζητούμε -γενικά και αόριστα- έναν νέο “πόρο” (πράγμα που εκλαμβάνεται ως αναγραμματισμένο αγγελιόσημο) πρέπει να διεκδικήσουμε μια sui generis (λόγω της ιδιομορφίας του χώρου) εργοδοτική εισφορά. Η εισφορά μπορεί να προκύπτει ως ποσοστό επί των διαφημιστικών εσόδων που έχει ο κάθε εργοδότης, ο οποίος θα είναι και ο υπόχρεος για την καταβολή της (ώστε να μην εμπλακούμε με την “απαγόρευση” των φόρων υπέρ τρίτων). Με τον τρόπο αυτό δεν θίγεται ο πλουραλισμός στο χώρο, αφού τα μικρότερα ΜΜΕ θα καταβάλουν εισφορές ως ποσοστό επί των διαφημιστικών τους εσόδων και όχι ανάλογα με τον αριθμό των εργαζομένων τους” …”.

Αν η πρόταση αυτή συνοδευθεί από τη σημαντική μείωση του φόρου επί των τηλεοπτικών διαφημίσεων (20% σήμερα), με ταυτόχρονη επέκτασή του σε όλα τα ΜΜΕ θα μπορούσε, ίσως, να γίνει πιο εύκολα αποδεκτή και πιθανό να δώσει λύση στο πρόβλημα. Προϋπόθεση, βέβαια, είναι η πραγματική αποτύπωση του ύψους των διαφημιστικών εσόδων των ΜΜΕ και η διαπραγμάτευση για το ύψος του ποοοστού που θα αποτελεί τη sui generis εργοδοτική εισφορά. Αν, βέβαια, η επιβίωση του ΕΔΟΕΑΠ επιβάλλει ποσοστό εργοδοτικής εισφοράς που θα συνιστά “δήμευση” των διαφημιστικών εσόδων και πάλι θα βρεθούμε ενώπιον επιλογών.

 

Υ.Γ. Τα σημεία της πρότασης Καπάκου που αφορούν τη συνεργασία του ΕΔΟΕΑΠ με τον ΕΟΠΠΥ, με μια πρώτη ματιά, δε φαίνεται να δίνουν λύση σε κάποια από τα προβλήματα. Ίσως μόνο να άξιζε να εξετασθεί το σημείο σχετικά με τα “ακριβά φάρμακα”

 

Υ.Γ. 2 Όσοι επιμένουν ακόμα και σήμερα να διεκδικούν καθιέρωση πόρου ισοδύναμου με το αγγελιόσημο είναι, προφανώς, εκτός θέματος.

 

Υ.Γ. 3 Προφάνώς τα έσοδα και οι δαπάνες θα διαφοροποιηθούν στην περίπτωση της διεύρυνσης του ΕΔΟΕΑΠ. Η αποτύπωση αυτών των αλλαγών, όμως, μπορεί να γίνει από “αναλογιστές”.

 

ΟΜΑΔΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟΥ

23/7/17

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΕΔΟΕΑΠ: Πρόταση με γνώση και διεκδίκησή της ή πολλαπλό τέλος;

Ο “επιθανάτιος ρόγχος” του ΕΔΟΕΑΠ έχει βυθίσει στο άγχος και την ανασφάλεια το τμήμα του δημοσιογραφικού κόσμου που καλύπτεται από το Ταμείο και έχει, ήδη, πληγεί ποικιλοτρόπως από τη μεγάλη κρίση στο χώρο των Μ.Μ.Ε.
Η ευθύνη για την εξέλιξη βαρύνει κατά κύριο λόγο την κυβέρνηση η οποία νομοθέτησε την κατάργηση του αγγελιοσήμου, διατηρώντας (στα λόγια) την αυτονομία του Ταμείου αλλά χωρίς να προβλέψει τη διάδοχη κατάσταση για τα έσοδά του, ούτε, όμως, μια ομαλή μετάβαση στο όποιο νέο καθεστώς. Απλώς έδωσε κάποιες παρατάσεις και πέταξε το μπαλάκι σε εργοδότες και εργαζόμενους.
Σημαντικό μερίδιο ευθύνης φέρει, όμως και ο δημοσιογραφικός συνδικαλισμός. Όχι μόνο γιατί δεν είχε προετοιμασθεί για μια εξέλιξη η οποία οφθαλμοφανώς ερχόταν αλλά και επειδή αμέσως μετά επέλεξε μια στάση αναπόλησης του… Χαμένου Παραδείσου. Η απελθούσα διοίκηση της ΕΣΗΕΑ για μεγάλο διάστημα δεν συμμετείχε καν στον διάλογο και επιχειρoύσε να απεκδυθεί των ευθυνών της οδυρόμενη, ενώ η “πιο λογική” ΠΟΕΣΥ σε περυσινή σύσκεψη που οργάνωσε διατράνωνε την “κοινή αγωνιστική στάση για τη διατήρηση του Αγγελιοσήμου” (!). Την ίδια ώρα- από πέρυσι τον Ιούνιο ως #ΑνοιχτάΜΜΕ,μια απλή δημοσιογραφική πρωτοβουλία βάσης- καταθέταμε μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση, δυστυχώς, εις ώτα μη ακουόντων.
Μ’ αυτά και μ’ εκείνα το αγγελιόσημο καταργήθηκε το φθινόπωρο του 2016 και ο ΕΔΟΕΑΠ άντεξε έως πρόσφατα, οπότε -με το παράδοξο του αιφνιδίως και… αναμενόμενου- κήρυξε στάση πληρωμών.
Η απελευθέρωση του δανείου από τον ΕΦΚΑ του έδωσε μια ακόμα μικρή παράταση ζωής. Ένα Ταμείο, όμως, που βρίσκεται στον «αναπνευστήρα» προφανώς δεν έχει “προσδόκιμο ζωής”.
Είναι απόλυτα φυσιολογικό όλα τα προηγούμενα να οδηγούν σε αγανάκτηση τους συναδέλφους δημοσιογράφους, αγανάκτηση που εκφράσθηκε και στην πρόσφατη συνέλευση του ΕΔΟΕΑΠ.
Το δικαιολογημένο αυτό συναίσθημα, όμως, δεν πρέπει να οδηγεί σε μη ρεαλιστικές σκέψεις. Τι θα σήμαινε, για παράδειγμα, μια απεργία διαρκείας σε έντυπα που βρίσκονται “επί ξύλου κρεμάμενα”; Σε Μ.Μ.Ε. που δεν πληρώνουν ή καθυστερούν και με τη διαδικτυακή ενημέρωση (η οποία δυστυχώς δεν καλύπτεται συνδικαλιστικά) λειτουργούσα;
Εκείνο που είναι προαπαιτούμενο των αναγκαίων –αλλά στοχευμένων, ευφάνταστων και γι αυτό αποτελεσματικών- κινητοποιήσεων, είναι ο δημοσιογραφικός συνδικαλισμός να προσέλθει, επιτέλους, στη διαπραγμάτευση με συγκεκριμένη ΠΡΟΤΑΣΗ.
Προϋπόθεση, όμως για την εκπόνηση μιας σοβαρής πρότασης διεξόδου είναι η γνώση της αλήθειας και των αριθμών.
Ο ΕΔΟΕΑΠ, λοιπόν, μεσούσης της κρίσης και την τελευταία χρονιά ισχύος του αγγελιοσήμου, κατά προσέγγιση, είχε δαπάνες 39 εκ. ευρώ (37% αυτών για επικούρηση και εφάπαξ και 35% για εκτός ΕΔΟΕΑΠ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη) και έσοδα 22 εκ. ευρώ (17 από αγγελιόσημο και 5 από εισφορές εργαζομένων). Εν ολίγοις, ήδη, επί αγγελιοσήμου παρουσίαζε έλλειμμα 17 εκ. ευρώ. Μετά την κατάργησή του το έλλειμμα εκτοξεύεται στα 34 εκ. ευρώ (!!). Αυτό είναι το δισεπίλυτο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπισθεί.

Για την προσέγγιση της αλήθειας, την κατάληξη σε πρόταση και το σχεδιασμό αποτελεσματικών κινητοποιήσεων η συνέλευση του ΕΔΟΕΑΠ την ερχόμενη Τρίτη 18/7 είναι κρίσιμη.

Τούτων όλων δοθέντων, επαναλαμβάνουμε ορισμένα βασικά και επικαιροποιημένα στοιχεία της πρότασής μας.

1) Ο νέος ΕΔΟΕΑΠ οφείλει -για λόγους ορθολογισμού, δικαιοσύνης αλλά και οικονομικούς- να συμπεριλαμβάνει- σε προαιρετική για τους ίδιους βάση- τους δημοσιογράφους που σήμερα δεν υπάγονται σε αυτόν είτε επειδή δεν είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ, της ΕΣΗΕΜΘ κ.ο.κ. είτε επειδή εργάζονται σε περιφερειακά Μ.Μ.Ε. είτε επειδή αμείβονται με Δ.Π.Υ. είτε επειδή εργάζονται στο Διαδίκτυο είτε για οποιονδήποτε λόγο. Πρέπει, επίσης, να εξετασθεί η πιθανότητα/δυνατότητα να συμπεριληφθούν στο νέο ΕΔΟΕΑΠ και οι λοιποί –πέραν των δημοσιογράφων- εργαζόμενοι στα διάφορα Μ.Μ.Ε. (τεχνικοί, διοικητικοί κ.ά.). Φυσικά, πρέπει να συνεχίσει να καλύπτει συνταξιούχους, ανέργους και αυτασφαλιζόμενους.

2) Ο νέος ΕΔΟΕΑΠ πρέπει να στηρίζεται και στη συνεισφορά των εργοδοτών. Αντί να αναζητούμε -γενικά και αόριστα- ένα νέο “πόρο” (πράγμα που εκλαμβάνεται ως αναγραμματισμένο αγγελιόσημο) πρέπει να διεκδικήσουμε μια sui generis (λόγω της ιδιομορφίας του χώρου) εργοδοτική εισφορά. Η εισφορά μπορεί να προκύπτει ως ποσοστό επί των διαφημιστικών εσόδων που έχει ο κάθε εργοδότης, ο οποίος θα είναι και ο υπόχρεος για την καταβολή της (ώστε να μην εμπλακούμε με την “απαγόρευση” των φόρων υπέρ τρίτων). Με τον τρόπο αυτό δεν θίγεται ο πλουραλισμός στο χώρο, αφού τα μικρότερα ΜΜΕ θα καταβάλουν εισφορές ως ποσοστό επί των διαφημιστικών τους εσόδων και όχι ανάλογα με τον αριθμό των εργαζομένων τους. Εναλλακτικά -και εφόσον αυτό είναι δυνατό- θα μπορούσε να εξετασθεί η εισφορά να υπολογίζεται επί του “τζίρου”. Η επιλογή και οι λοιπές λεπτομέρειες όσον αφορά τα έσοδα εξαρτώνται από την αναλογιστική μελέτη και, φυσικά, τη διαπραγμάτευση.

3) Η αναλογιστική μελέτη αλλά και η διαπραγμάτευση θα κρίνουν αν είναι δυνατό ο νέος ΕΔΟΕΑΠ να καλύπτει και τους τομείς πέραν της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Στην περίπτωση, όμως, που η επικούρηση και το εφάπαξ περάσουν στο (ενιαίο επικουρικό) ΕΤΕΑΕΠ θα πρέπει να διασφαλισθεί με ειδικές ρυθμίσεις και πρόνοιες πως αυτό δεν θα οδηγήσει σε βάρβαρες περικοπές.

4) Σε κάθε περίπτωση ο ΕΔΟΕΑΠ είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου άρα, εξ ορισμού, δεν «επιβαρύνει» το κοινωνικό σύνολο κι έτσι πρέπει να συνεχίσει. Διαθέτει πλούσια κτιριακή υποδομή, σύγχρονο ιατρικό εξοπλισμό, καθώς και έμπειρο ιατρικό και διοικητικό προσωπικό. Η απαξίωση όλων αυτών δεν θα ήταν μόνο εις βάρος των δημοσιογράφων αλλά και του δημοσίου συμφέροντος, αφού θα εξανεμιζόταν συλλογική –άρα δημόσια- περιουσία.

Ως #ΑνοιχταΜΜΕ ελπίζουμε στη συνέλευση της 18ης Ιουλίου να ακούσουμε κι άλλες προτάσεις. Κυρίως εισηγητικά από τη νέα διοίκηση της ΕΣΗΕΑ, την ΠΟΕΣΥ αλλά και το Δ.Σ. του ΕΔΟΕΑΠ.
Άλλωστε, αν συνεχισθεί η αφωνία τους και τελικά ο ΕΔΟΕΑΠ “σκάσει στα χέρια τους” θα επέλθει και το τέλος του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού όπως τον γνωρίσαμε έως τώρα.

ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ
16/7/17

Εκλογές 2017: Οι προτάσεις μας για το Μορφωτικό Ιδρυμα

Εκλογές 2017: από την Ε.Σ.Η.Ε.Α. στην… Ε.Δ.Α.

Αναμορφώνοντας… το Μορφωτικό Ίδρυμα

Υποψήφιοι:

Σίσσυ Αλωνιστιώτου, Ρούλα Γεωργακοπούλου, (Σταυρούλα στο ψηφοδέλτιο), Δημήτρης Δουλγερίδης, Μαρία Κοζάκου, Αντώνης Πανούτσος.

Για ένα… αναμορφωμένο ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ

Τα «Ανοιχτά ΜΜΕ» επέλεξαν ως βασικό πεδίο παρέμβασης στις εκλογές της ΕΣΗΕΑ το Μορφωτικό Ίδρυμα, σε μια προσπάθεια να γίνει κέντρο διαλόγου και συνειδητοποίησης για τα παλιά και νέα προβλήματα των media και της δημοσιογραφίας, πράγμα που είναι όρος και προϋπόθεση της αναγκαίας επανίδρυσης του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού.

Στην εκλογική μας Διακήρυξη τονίζεται άλλωστε πως, στην παρούσα φάση, μια γενικευμένη κάθοδός μας με ανεξάρτητο ψηφοδέλτιο (όπως πολλοί μας προέτρεπαν) θα υπονομευόταν από το κλίμα ραγδαίας απαξίωσης της ΕΣΗΕΑ, το οποίο ωθεί πολλούς ενεργούς δημοσιογράφους στην απουσία και την αδιαφορία. Μ’ αυτά τα δεδομένα η συμμετοχή μας σε ένα Διοικητικό Συμβούλιο… «Φιλιππάκη και υποστηρικτών του» θα ήταν μια άγονη και ψυχοφθόρα μάχη οπισθοφυλακών με προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα.

Βέβαια, δεν αδιαφορούμε για τις λοιπές κάλπες πέραν του Μορφωτικού. Τις επόμενες μέρες θα καλέσουμε σε στήριξη υποψηφίων, οι οποίοι συμμερίζονται τις ιδέες και τις προτάσεις που έχουμε καταθέσει, καθώς και κάποιων απ’ αυτούς που αντιστάθηκαν, έστω και λίγο, στον κατήφορο της ΕΣΗΕΑ τα δύο τελευταία χρόνια.

Επειδή, όμως, για να υπάρξει η ριζική στροφή πρέπει πρώτα να γίνει πλειοψηφική συνείδηση πως η ΕΣΗΕΑ με τη σημερινή της μορφή δεν έχει ούτε παρόν ούτε μέλλον, καθώς αρνείται την επαφή με την εποχή και την πραγματικότητα, το Μορφωτικό Ίδρυμα μπορεί να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο.

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

Το Μορφωτικό Ιδρυμα πρέπει να μετατραπεί, όμως, από «μουχλιασμένο» θεσμό ο οποίος ασχολείται με επετειακές εκδηλώσεις δημοσίων σχέσεων για το παρελθόν[1], σε ένα ζωντανό οργανισμό σε σύνδεση με τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς. Με ανοιχτή θέαση, συστηματικές σχέσεις και συνεργασίες με διεθνείς δημοσιογραφικούς οργανισμούς και φορείς, σύνδεση με αντίστοιχα Πανεπιστημιακά Τμήματα, προσαρμογή στη Νέα Εποχή της Δημοσιογραφίας.

Και όλα αυτά, στις δικές του εγκαταστάσεις, στο επί της οδού Ζαΐμη κτίριό του, που παραμένει κατειλημμένο εδώ και χρόνια (!) 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

  1. Πλήρης αναμόρφωση του site του Μορφωτικού Ιδρύματος σε νέες πλατφόρμες, με σύγχρονες δυνατότητες και συνεχή ροή πληροφοριών. Σήμερα, στις Ανακοινώσεις έχει αναρτηθεί ΜΙΑ ανακοίνωση το 2015, ΜΙΑ το 2017 και ΚΑΜΜΙΑ το 2016!
  2. Διοργάνωση εκδηλώσεων διαλόγου και προβληματισμού για τις εξελίξεις στον χώρο των media, οι οποίες θα αποτελούν «γεγονότα» για τη δημοσιογραφική –και όχι μόνο- κοινότητα και θα αναμεταδίδονται διαδικτυακά από το νέο site του Μορφωτικού Ιδρύματος αλλά και με live streaming μέσα από τη νέα παλέτα Social Media του Ιδρύματος. Ιδιαίτερη προσοχή θα δοθεί στη συμμετοχή πολιτών και την ανταλλαγή απόψεων μαζί τους, ώστε να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα για την ανατροπή του συνθήματος «αλήτες-ρουφιάνοι», με δεδομένη την κρίση αξιοπιστίας του επαγγέλματος.
  3. Συνεχή σεμινάρια μετεκπαίδευσης και ενημέρωσης ως προς τα New Media και τις εξελίξεις γύρω από τη δημοσιογραφία (και σε συνεργασία με τα σχετικά τμήματα των ΑΕΙ) για όλους τους δημοσιογράφους, είτε είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ, είτε όχι.
  4. Νέες εκδόσεις αλλά και μεταφράσεις της διεθνούς βιβλιογραφίας για τα media. Συνεργασίες με όλους τους δημοσιογράφους σε sites, εφημερίδες και περιοδικά, ιδιαίτερα των πολιτιστικών τμημάτων.
  5. Αναζήτηση χορηγιών και ευρωπαϊκών προγραμμάτων προκειμένου να υλοποιούνται τα προγράμματα κατάρτισης σχετικά με την τεχνολογία και τις νέες εφαρμογές, τη δεοντολογία, τις ευκαιρίες για την άσκηση του επαγγέλματος με τη βοήθεια των σύγχρονων εργαλείων, την ανταλλαγή απόψεων και ιδεών με συναδέλφους του εξωτερικού.
  6. Παροχή υποτροφιών μέσω χορηγιών για την εκπαίδευση δημοσιογράφων (ήδη επαγγελματιών ή τελειοφοίτων ανωτάτων σχολών) σε ξένα μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα και οργανισμούς.
  7. Συνέργειες με τους «θεσμικούς» πολιτιστικούς φορείς της χώρας αλλά και με «μικρούς» παραγωγούς πολιτιστικού περιεχομένου.
  8. Οργάνωση της βιβλιοθήκης και χρήση του κτιρίου επί της οδού Ζαΐμη.

 

Οι υποψήφιοι για το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ:

 

Σίσσυ Αλωνιστιώτου

Ρούλα Γεωργακοπούλου (Σταυρούλα στο ψηφοδέλτιο!)

Δημήτρης Δουλγερίδης

Μαρία Κοζάκου

Αντώνη Πανούτσος

[1] Είναι πολύ χαρακτηριστικός προς τούτο ο απολογισμός του Μορφωτικού για την τετραετία 2013-2017 που κυκλοφόρησε πρόσφατα.