Συμμετέχουμε και λέμε: ΝΑΙ στις αλλαγές – ΟΧΙ στον ξαφνικό θάνατο του ΕΔΟΕΑΠ

 

 

Σε στιγμές οριακές, oι υπεκφυγές και τα “ναι μεν αλλά” είναι η χειρότερη επιλογή.

Η κριτική στη διαδικασία που ακολουθείται είναι δικαιολογημένη. Οι επιφυλάξεις για τη μεσομακροπρόθεσμη βιωσιμότητα της “λύσης” υπαρκτές, τις έχουμε, άλλωστε, διατυπώσει κι εμείς. Τα ερωτηματικά για πτυχές της «λύσης» (π.χ. για την τύχη των Δ.Π.Υ. κ.ά.) απόλυτα εύλογα.

Όμως δεν αξίζει στον ΕΔΟΕΑΠ ο ΞΑΦΝΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ούτε στο δημοσιογραφικό σώμα η αυτοχειρία.

Σ’ αυτό το αποτέλεσμα οδηγούν όσοι κηρύττουν την αποχή από την ψηφοφορία για τις αναγκαίες αλλαγές στο Καταστατικό του ΕΔΟΕΑΠ (6-8/11) ή την καταψήφισή τους. Δεν είναι τυχαίο πως πρόκειται για τους ίδιους οι οποίοι για έναν ολόκληρο χρόνο, απλώς αναπολούσαν τον “Χαμένο Παράδεισο” και καλούσαν σε «επαναστατική γυμναστική”, αφήνοντας το δημοσιογραφικό συνδικαλισμό χωρίς πρόταση. Τώρα, από τη θέση της μειοψηφίας, υπόσχονται «ένα καλύτερο αύριο» μέσα από μία ακόμα ήττα. Και “εν ου παικτοίς” σαλπίζουν υπερήφανα “αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων”.

Ως Ανοιχτά ΜΜΕ καταθέσαμε εξαρχής συγκεκριμένες προτάσεις ενώ συνεχίσαμε –σε κάθε φάση της διαδικασίας- να παρεμβαίνουμε με σαφείς θέσεις και προτάσεις. Προφανώς, η “λύση” μπροστά στην οποία βρισκόμαστε αποτελεί μια “ανάσα” αλλά δεν είναι ιδανική. Όμως, δεν είναι ώρα για πειραματισμούς με τη ζωή μας, ώστε να… ικανοποιήσουμε την περιέργεια κάποιων για το που θα οδηγούσε ένα όχι.

Η συμμετοχή στη ψηφοφορία και η υπερψήφιση των αλλαγών του Καταστατικού αποσοβεί τα χειρότερα. Αποτρέπει τον ξαφνικό θάνατο του ΕΔΟΕΑΠ, δηλαδή, το οριστικό τέλος στις επικουρικές συντάξεις και το εφάπαξ, δεδομένου ότι στο ΕΤΕΑΠ δεν υπάρχουν εισφορές μας, αλλά και το τέλος στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και τη βίαιη, άναρχη και χωρίς στοιχειώδη προγραμματισμό ένταξη στον ΕΟΠΥΥ.

Με τη συμμετοχή και το συνειδητό ΝΑΙ δεν θα αποτρέψουμε μόνο το χειρότερο σενάριο. Μαζί με τον ΕΔΟΕΑΠ θα κρατήσουμε ανοιχτό και το δρόμο ώστε, στην πορεία (ακόμα και στην επικείμενη κοινοβουλευτική διαδικασία) να αναζητηθούν και διεκδικηθούν βελτιώσεις και, εν πάση περιπτώσει, ρεαλιστικές διέξοδοι και λύσεις.

 

ΜΕΤΕΡΙΖΙΑ ΚΑΙ ΝΤΑΡΑΒΕΡΙΑ

Του Ηλία Καννέλη
Οση υποχρέωση έχει στους ΑΝΕΛ ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας για την παράταση της κυνικής και χωρίς αρχές εξουσίας του άλλη τόση υποχρέωση έχει και σε διάφορα αριστερίστικα ή δήθεν αναρχικά γκρουπούσκουλα. Ο μεν καιροσκόπος συνεταίρος του τού προσφέρει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι δε αριστεριστές και λοιπές δυνάμεις προετοιμάζονται στα «μετερίζια του αγώνα» αν χρειαστεί να αναβιώσει το δόγμα «ή εμείς ή αυτοί». Ο Ρουβίκωνας π.χ., που ασκείται στην επαναστατική γυμναστική για τη λειτουργία σωστών αντανακλαστικών, έως σήμερα δρα ανενόχλητος. Χθες, μάλιστα, μέλη της οργάνωσης έκαναν επαναστατική έφοδο στο υπουργείο Δικαιοσύνης και έφυγαν ανενόχλητα. Δικαίως, διότι πιθανόν να βιάζονταν, ίσως είχαν να κάνουν εκπομπή στην ΕΡΤ-open, με την οποία και συνεργάζονται καιρό τώρα. Και ασφαλώς το κράτος τούς διευκολύνει, αφού η ΕΡΤ-open, άρα και οι εκπομπάρχες της, εν προκειμένω και οι συνάδελφοι του Ρουβίκωνα, είναι κατά κάποιον τρόπο ημικρατικό παράρτημα της δημόσιας τηλεόρασης. Ως γνωστόν, το αντιστασιακό ραδιόφωνο που διοικούσε η ΠΟΣΠΕΡΤ μετά το «μαύρο» του Σαμαρά στην ΕΡΤ εξέπεμψε από δημόσια συχνότητα (106,7). Επίσης, είναι δύσκολο να αγοράστηκε με ρεφενέ ο μηχανικός εξοπλισμός ή να πληρώνονται το ενοίκιο του κτιρίου και το κόστος λειτουργίας του σταθμού. Πάντως, στην ΕΡΤ συζητιέται ότι το κράτος (ή ο κρατικοδίαιτος συνδικαλισμός) είναι πλήρης χορηγός του ραδιοφώνου που, ασφαλώς, λειτουργεί χωρίς άδεια. Με άλλα λόγια, ακόμα και σήμερα, που η ΕΡΤ λειτουργεί και γιγαντώνεται, το ραδιόφωνο που στήθηκε για να διεκδικήσει το άνοιγμα της ΕΡΤ συνεχίζει να λειτουργεί, εν μέρει ή εν όλω, με κονδύλια του κράτους – σαν εξωθεσμικό παράρτημα της κρατικής ραδιοφωνίας. Οι Ρουβίκωνες, δηλαδή, που κάνουν εκπομπή στην ΕΡΤ-open είναι, με έναν τρόπο, κρατικοί υπάλληλοι. Γι’ αυτό, άλλωστε, η διοίκηση της ΕΡΤ δεν έχει αντίρρηση. Υπενθυμίζω μάλιστα ότι ο προσφάτως διορισθείς διευθύνων σύμβουλος Βασίλης Κωστόπουλος την πρώτη μέρα που έφτασε στην κρατική ραδιοτηλεόραση επισκέφθηκε τα γραφεία της ΕΡΤ-open. Εγραψε κιόλας στο βιβλίο επισκεπτών, διατυπώνοντας την ευχή η EΡΤ-open «να είναι πάντα ανοικτή, έτσι που να κρατά και την ΕΡΤ ΑΕ ανοικτή». Οπότε, μην ανησυχείτε. Ο Ρουβίκωνας είναι ένα μικρό γρανάζι σε μια ακόμα σχέση συναλλαγής της κυβέρνησης, αυτή τη φορά με ένα συγγενές του συνδικαλιστικό /ιδεολογικό άβατο, ο λογαριασμός του οποίου έρχεται στους φορολογουμένους. Συνηθισμένα νταραβέρια.

 

Από την Ε.Σ.Η.Ε.Α. στην Ε.Δ.Α.

 

«Ανοιχτά ΜΜΕ»: κυριολεκτικά, όχι μόνο μεταφορικά

Η αφορμή για να ονομασθεί η πρωτοβουλία μας «Ανοιχτά ΜΜΕ-νέα αρχή» ήταν οι άστοχες και αδιέξοδες απεργίες ΕΣΗΕΑ και ΠΟΕΣΥ, οι οποίες «έκλειναν» τα Μ.Μ.Ε. στη βάση μιας κεκτημένης –συνδικαλιστικής- ταχύτητας.

Ένα χρόνο μετά από το κείμενο των, περίπου, 500 συναδέλφων, τα «Ανοιχτά ΜΜΕ» δεν έχουν πια μόνο μεταφορική αλλά και κυριολεκτική σημασία. Συνιστούν διαρκή στόχο προς κατάκτηση, με δεδομένη την πρωτόγνωρη βαθιά κρίση στο χώρο των ΜΜΕ.

ΜΜΕ: Μια διετία φωτιά

Τα δυο χρόνια από τις προηγούμενες εκλογές στην ΕΣΗΕΑ ήταν τα πιο δύσκολα για τα Μ.Μ.Ε. και τους εργαζόμενους του χώρου. Η ευρύτερη οικονομική κρίση με τις ιδιαίτερες εκφάνσεις της (πτώση διαφημιστικών εσόδων, κυκλοφορίας κ.ά.) σε συνδυασμό με τις τακτικές βολεμένων ιδιοκτητών εθισμένων στις εποχές των παχιών αγελάδων, συναρθρώθηκαν με τις αλλαγές της εποχής και την αδυναμία προσαρμογής (έκρηξη διαδικτύου κ.ο.κ) και οδήγησαν παραδοσιακά αλλά και νεότερα συγκροτήματα Τύπου σε αδιέξοδο. Οι καταστροφικές επιπτώσεις για το δημοσιογραφικό επάγγελμα ήταν η εκτίναξη της ανεργίας, οι μειώσεις μισθών, η «επέκταση» στο μπλοκάκι, οι πληρωμές έναντι, η απλήρωτη εργασία, το διαρκές άγχος, η γενικευμένη ανασφάλεια.

Την κατάσταση επιδείνωσε δραματικά η λυσσώδης προσπάθεια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να ελέγξει το χώρο των media και να εγκαθιδρύσει μια δική της διαπλοκή. Η συνεχής στοχοποίηση Μέσων Ενημέρωσης και δημοσιογράφων, ο διαγωνισμός-παρωδία για τις τηλεοπτικές άδειες, η φανερή προσπάθεια ελέγχου ή/και καταστροφής «μη φιλικών» μέσων και η μετατροπή της ΕΡΤ και του ΑΠΕ σε ανενδοίαστους κυβερνητικούς προπαγανδιστές, αποτελούν μερικές από τις εκφάνσεις της σχετικής πολιτικής.

«Κερασάκι στην τούρτα» για τους εργαζόμενους υπήρξε και εξακολουθεί το θέμα του ασφαλιστικού. Από το «προστατευμένο καθεστώς» λόγω του αγγελιοσήμου, περάσαμε, μετά το νόμο Κατρούγκαλου, στο κενό, αφού παραμένει ακόμα τεράστιο ερωτηματικό το μέλλον του ΕΔΟΕΑΠ, δηλαδή της επικούρησης και της ασφάλισης υγείας για χιλιάδες εργαζόμενους και συνταξιούχους.

ΕΣΗΕΑ: Μια διετία μηδέν

Θα περίμενε κανείς πως τη διετία-φωτιά θα υπήρχε μια κάποια παρέμβαση από την πλευρά της ΕΣΗΕΑ. Αντ’ αυτού, όμως, βιώσαμε τη- μακράν- χειρότερη περίοδο του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού. Στα μεγάλα προβλήματα η παρέμβαση ήταν μηδενική ή, στην καλύτερη περίπτωση, καθυστερημένη και άστοχη. Τα «μαγαζιά» έκλειναν ή κλυδωνίζονταν συνθέμελα και η μόνη «ιδέα» που υπήρχε ήταν απεργία. Στην προσπάθεια ελέγχου των Μ.Μ.Ε. από την κυβέρνηση η ΕΣΗΕΑ είτε σιώπησε είτε έδωσε χείραν βοηθείας, με κραυγαλέο παράδειγμα τις διαγραφές και το διασυρμό συναδέλφων με αφορμή το δημοψήφισμα. Αποκορύφωμα στη διετία-μηδέν η αντιμετώπιση του ασφαλιστικού. Αφού προχώρησε σε μια εντελώς άστοχη και αδιέξοδη απεργία με μόνο στόχο την επιστροφή του «Χαμένου Παραδείσου», έπειτα και από την αντίδραση με το κείμενο «Μαθήματα από την απεργία / Τέλος εποχής ώρα για μια νέα αρχή», ανέκρουσε πρύμνα αλλά… μυαλό δεν έβαλε. Η ΕΣΗΕΑ εξακολουθεί ακόμα και τώρα, ένα χρόνο μετά, να μην έχει άποψη για τον ΕΔΟΕΑΠ (!)

Νέα αρχή, μια μικρή επανάσταση

Το εφιαλτικό τοπίο στον χώρο των ΜΜΕ είναι προφανές ότι δεν θα αναταχθεί αποκλειστικά με την παρέμβαση των «δυνάμεων της αγοράς». Είναι αδιανόητο οι δημοσιογράφοι να παραμένουν βουβοί και αμέτοχοι μπροστά στις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται. Για να παρέμβουν, όμως, συλλογικά και οργανωμένα πρέπει να υπάρξει μια νέα αρχή, μια μικρή επανάσταση στο δημοσιογραφικό συνδικαλισμό.

Η ΕΣΗΕΑ αυτοπροσδιορίζεται ως «πνευματικό σωματείο». Στη σημερινή εποχή αυτό σημαίνει ότι πρέπει:

Να έχει διαμορφωμένη άποψη για τις αλλαγές και το τοπίο που διαμορφώνεται και να παρεμβαίνει. Να διατυπώνει συνεκτικές εναλλακτικές προτάσεις αντί να αρνείται και να αναπολεί.[1] Να κατανοεί και να προτείνει για τη δημοσιογραφία της εποχής του διαδικτύου. Να υπερασπίζεται την ελευθερία του Τύπου, του λόγου και της έκφρασης από τις κυβερνητικές ή τις όποιες άλλες επιθέσεις. Να ασκεί διαρκή κριτική στον κιτρινισμό και τον δημοσιογραφικό χουλιγκανισμό που παρεπιδημούν σε ουκ ολίγα media. Να διεκδικεί την ανεξαρτησία των δημόσιων μέσων και να αντιστέκεται στην περιέλιξη του οφάλιου λώρου στους δημοσιογράφους τους. Να διατηρεί ουσιαστικές –κι όχι μόνο δημόσιες- σχέσεις με όλους τους ευρωπαϊκούς δημοσιογραφικούς θεσμούς.

Σε καμία απ’ αυτές τις προτεραιότητες ενός σύγχρονου «πνευματικού σωματείου» δεν έχει ανταποκριθεί η ΕΣΗΕΑ.

Από την Ε.Σ.Η.Ε.Α. στην… Ε.Δ.Α.

Η νέα αρχή, η μικρή επανάσταση που περιγράψαμε, προφανώς δεν μπορεί να γίνει από τη σημερινή ΕΣΗΕΑ, πολύ περισσότερο με τους συσχετισμούς αυτής της διετίας. Προϋποθέτει αλλά και ταυτίζεται με την αναγέννηση και επανίδρυσή του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού μέσα από «συντακτικού τύπου» διαδικασίες, οι οποίες θα τα αλλάξουν όλα.

Η ΕΣΗΕΑ είναι, κατ’ ουσίαν, ένα απομεινάρι μια παλιάς εποχής, όταν οι δημοσιογράφοι ήταν ελάχιστοι, και το σωματείο –φεουδαρχικώ τω τρόπω- άρρηκτα συνδεδεμένο με τα ιδιαίτερα Ταμεία μας. Το λέει και το όνομα: Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών.

Μόνο που τώρα ούτε η σύνδεση με τα Ταμεία υπάρχει (αφού, τουλάχιστον, το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ ετελεύτησε τον βίον του) ούτε δημοσιογράφοι είναι μόνο αυτοί των «ημερησίων εφημερίδων». Είναι και των εβδομαδιαίων εφημερίδων και των περιοδικών και των ραδιοφώνων και της τηλεόρασης και του διαδικτύου και όσοι είναι free lancers. Σε μερικούς απ’ αυτούς η ΕΣΗΕΑ έκανε τη… χάρη και τους δέχθηκε στους κόλπους της. Πολλούς άλλους, όμως, όχι. Ιδιαίτερα από τις νεότερες γενιές.

Το πρώτο βήμα, λοιπόν, για τη νέα αρχή είναι ένα, κατ’ ουσίαν, νέο συνδικάτο. Έχουμε ανάγκη από μία Ένωση για ΟΛΟΥΣ τους δημοσιογράφους της Αθήνας.[2] Από την Ε.Σ.Η.Ε.Α. πρέπει να περάσουμε στην Ε.Δ.Α., δηλαδή στην Ένωση Δημοσιογράφων Αθήνας. Μια ένωση που θα τους περιλαμβάνει όλους, ανεξαρτήτως μέσου, εργασιακής σχέσης και τύπου πληρωμής (μισθολόγιο, Δ.Π.Υ. κ.ο.κ.).

Ν’ αλλάξουν όλα

Κι αφού γίνει αυτό το πρώτο μεγάλο βήμα πρέπει, μέσα από «συντακτικές-ιδρυτικές διαδικασίες», ν’ αλλάξουν όλα: Καταστατικό, Κώδικες Δεοντολογίας, μορφές κινητοποίησης κ.ο.κ.

Η Ε.Δ.Α., εκτός από το να περιλάβει στους κόλπους της όλους τους δημοσιογράφους πρέπει να καθιερώσει ξεχωριστό συνδικαλισμό των συνταξιούχων. Να πάψει το πρωτότυπο -πανελληνίως και παγκοσμίως- φαινόμενο ένα Δ.Σ. πλειοψηφικά συνταξιούχων να αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον των εργαζομένων μελών.

Στην Ε.Δ.Α. δεν πρέπει να υπάρχουν Πειθαρχικά Συμβούλια σε ρόλο εισαγγελέων-λογοκριτών αλλά μια Επιτροπή που θα διασφαλίζει την τήρηση των ανανεωμένων Κανόνων Δεοντολογίας και στην οποία θα μπορούν να προσφεύγουν όχι μόνο δημοσιογράφοι αλλά και πολίτες.

Η Ε.Δ.Α. πρέπει να καθιερώσει νέες διαδικασίες, μακριά από τις συγκεντρωτικές και γραφειοκρατικές της σημερινής ΕΣΗΕΑ που ταιριάζουν στις εποχές μιας μικρής Ένωσης, τύπου κλειστού κλαμπ. Κλασικό παράδειγμα οι Γενικές Συνελεύσεις των 6.000, περίπου, μελών στις οποίες, όμως, προσέρχονται λίγες εκατοντάδες. Η οργάνωση σε κάθε χώρο δουλειάς αντί να αντιμετωπίζεται καχύποπτα πρέπει να ενθαρρυνθεί και να καθιερωθεί. Οι αποφάσεις, στα σοβαρά θέματα του συνόλου του κλάδου, πρέπει να συζητούνται και να λαμβάνονται από Συνελεύσεις στους χώρους εργασίας. Σε κάποια μείζονα θέματα πρέπει να διεξάγεται ψηφοφορία με κάλπη επί των διαφορετικών προτάσεων. Επιπρόσθετα, πρέπει να εισαχθούν και ηλεκτρονικές μορφές συνδικαλιστικής δημοκρατίας.

Η Ε.Δ.Α. πρέπει, τέλος, με βάση και την εμπειρία των τελευταίων χρόνων να καθιερώσει ανανεωμένες, πρωτότυπες και αποτελεσματικές μορφές κινητοποίησης. Η απεργία δεν είναι το μοναδικό μας όπλο όπως έδειξαν υποδειγματικά το τελευταίο διάστημα οι εργαζόμενοι στον Δ.Ο.Λ. Άλλωστε, ευθύνη και υποχρέωση των δημοσιογράφων είναι να ενημερώνουν και να ελέγχουν  την εξουσία και όχι να αυτοφιμώνονται όταν κινητοποιούνται, όπως έκαναν  ΕΣΗΕΑ και ΠΟΕΣΥ τα τελευταία χρόνια. Τα ανοιχτά Μ.Μ.Ε. πρέπει να είναι ο κανόνας στις κινητοποιήσεις μας (με τις εύλογες και προφανείς εξαιρέσεις, βέβαια) και το όπλο μας για να διεκδικούμε τα εκάστοτε αιτήματά μας.

Μόνο αν σαρωθούν όλες οι αρχαϊκές δομές ενός σωματείου-συντεχνίας παρελθόντων χρόνων θα αναγεννηθεί ο δημοσιογραφικός συνδικαλισμός και θα παρέμβει αποτελεσματικά στο εφιαλτικά γκρίζο τοπίο για να προστατευθεί η δημοσιογραφική εργασία, να αντιμετωπισθεί η ανεργία, να ανιχνευθούν λύσεις στα οικονομικά, εργασιακά και ασφαλιστικά μας προβλήματα.

Τα «Ανοιχτά ΜΜΕ», οι εκλογές, το Μορφωτικό Ίδρυμα

Πολλοί μας ζήτησαν και μας πρότειναν να κατέβουμε ως παράταξη στις εκλογές για το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ. Το σκεφθήκαμε και το συζητήσαμε διεξοδικά.

Όμως η ραγδαία απαξίωση της ΕΣΗΕΑ οδηγεί όλο και περισσότερους ενεργούς δημοσιογράφους να απουσιάζουν ή και να αδιαφορούν για τις διαδικασίες της. Κι αυτό το κλίμα υπονομεύει τις πρωτοβουλίες ανασυγκρότησης και αλλαγής. Χωρίς να αδιαφορούμε, λοιπόν, για τις εκλογές θεωρήσαμε πως η συμμετοχή μας σε ένα Διοικητικό Συμβούλιο… “Φιλιππάκη και υποστηρικτών” θα ήταν μια άγονη και ψυχοφθόρα μάχη οπισθοφυλακών με προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα, σε ένα τοπίο παραλυτικών ισορροπιών και υπόγειων ή/και ανίερων συμμαχιών.

Πρέπει πρώτα να γίνει πλειοψηφική συνείδηση πως η ΕΣΗΕΑ, με τη σημερινή της μορφή, έχει τελειώσει και πρέπει να οδηγηθούμε στην επανίδρυση του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού. Τότε θα έχει νόημα -για εμάς μιλώντας- η παρέμβαση σ’ αυτό το επίπεδο.

Σ’ αυτή τη βάση επιλέγουμε στις εκλογές ως πεδίο παρέμβασης το Μορφωτικό Ίδρυμα, σε μια προσπάθεια να γίνει ένα κέντρο διαλόγου και συνειδητοποίησης για τα παλιά και νέα προβλήματα των media και της δημοσιογραφίας, ως αναγκαίου όρου της επανίδρυσης.

Αποφασίσαμε έτσι να στηρίξουμε τους υποψηφίους: Σίσσυ Αλωνιστιώτου, Ρούλα Γεωργακοπούλου, Δημήτρη Δουλγερίδη, Μαρία Κοζάκου και Αντώνη Πανούτσο για το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ. Με στόχο, εφόσον εκλεγούν, να συμβάλλουν ώστε το μορφωτικό να μετατραπεί από μουχλιασμένος θεσμός, ο οποίος ασχολείται αποκλειστικά με επετειακές εκδηλώσεις δημοσίων σχέσεων για το παρελθόν[3] σε ένα ζωντανό θεσμό σε σύνδεση με τους αντίστοιχους ευρωπαϊκούς. Σε ένα θεσμό-εφαλτήριο για τη συζήτηση της κρίσης και της νέας φάσης στον χώρο των ΜΜΕ, το ρόλο και το status των δημοσιογράφων στην καινούρια εποχή, ο οποίος θα παρεμβαίνει κριτικά στα τεκταινόμενα στο χώρο. Σε ένα θεσμό, τέλος, ο οποίος θα λειτουργεί στο κτίριό του επί της οδού Ζαΐμη που παραμένει κατειλημμένο εδώ και χρόνια (!)

Στις λοιπές κάλπες καλούμε όσους/ες υπέγραψαν το κείμενο: «Μαθήματα από την απεργία/Τέλος εποχής, ώρα για μια νέα αρχή» αλλά και εκείνους που συμμερίσθηκαν τις απόψεις του, να στηρίξουν τους υποψηφίους που έχουν αυτές τις ιδέες, καθώς και όσους αντιστάθηκαν, έστω και λίγο, έστω και χωρίς ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση, στον κατήφορο της ΕΣΗΕΑ τα δύο τελευταία χρόνια. Και βέβαια να καταψηφίσουν με… ενθουσιασμό τους υπευθύνους αυτού του κατήφορου.

Σε κάθε περίπτωση θα συνεχίσουμε να δρούμε ως Κίνηση –εντός αλλά και εκτός ΕΣΗΕΑ- εκφράζοντας όλους όσους έχουν αγανακτήσει από τον αδιέξοδο και καταστροφικό συνδικαλισμό, όλους όσους ασκούν το επάγγελμα αλλά η ΕΣΗΕΑ τους κρατά κλειστή την πόρτα. Και θα προσπαθήσουμε αυτήν τη δράση να την οργανώσουμε με καλύτερο, αποτελεσματικότερο, μονιμότερο και πιο θεσμικό τρόπο.

[1] Είναι δυνατό εμείς ως «Ανοιχτά ΜΜΕ» να έχουμε καταθέσει εναλλακτικές προτάσεις για τον ΕΔΟΕΑΠ από το περυσινό καλοκαίρι (https://anoixtamme.com/) και η ΕΣΗΕΑ να μην έχει ψελίσει ακόμα τίποτα;

[2] Αντίστοιχα πρέπει να ισχύσουν προφανώς για τις Ενώσεις σε όλη την Ελλάδα.

[3] Είναι πολύ χαρακτηριστικός προς τούτο ο απολογισμός του Μορφωτικού για την τετραετία 2013-2017 που κυκλοφόρησε πρόσφατα.

Ο Φιλιππάκης, ο Πολάκης και η αόρατη κοινωνική ευθύνη

Συνέχεια

“Ανοιχτά ΜΜΕ-νέα αρχή: Επιστολή προς το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ για την ανάρτηση του Γ. Φιλιππάκη

Στη διαδικτυακή εποχή μας οι αναρτήσεις στα social media, ιδιαίτερα ανθρώπων που κατέχουν δημόσιες θέσεις, όπως είναι και οι συνδικαλιστικές θέσεις και αξιώματα, επέχουν θέση αρθρογραφίας.

Τούτου δοθέντος η προχθεσινή ανάρτηση του μέλους του Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ και Ειδικού Γραμματέα Γ. Φιλιππάκη στο Facebook, με την οποία επέχαιρε για την τρομοκρατική επίθεση κατά του Λ. Παπαδήμου και, παράλληλα, καλούσε σε βίαιες και εγκληματικές ενέργειες και εναντίον άλλων δημόσιων προσώπων, προξένησε κατάπληξη και οργή.

Καλούμε το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ να καταδικάσει δημόσια τον Γ. Φιλιππάκη και, παρότι είμαστε λίγες μέρες πριν τις εκλογές, να τον καθαιρέσει πάραυτα από τη θέση του Ειδικού Γραμματέα.

Η εξέταση της περαιτέρω θέσης του στην Ένωση, ας αφεθεί στην επόμενη διοίκηση.

 

Για την Προσωρινή Επιτροπή

 

Σίσσυ Αλωνιστιώτου, Νίκος Αμανίτης, Θανάσης Γεωργακόπουλος, Μαρία Γεωργίου Ηλίας Κανέλλης, Μαρία Κοζάκου, Νόνη Καραγιάννη, Γιώτα Κοντογεωργοπούλου, Ξένια Κουναλάκη Μιχάλης Κυριακίδης, Πάσχος Μανδραβέλης, Αντώνης Πανούτσος, Πάνος Παπαδόπουλος, Τέτα Παπαδοπούλου, Σήφης Πολυμίλης, Πέτρος Παπασαραντόπουλος, Τάκης Σπηλιόπουλος, Κώστας Τσαούσης, Κική Τσιλιγγερίδου, Δημήτρης Χατζηδημητρίου.

 

 

Η ανάρτηση του Γ. Φ Χθες στις 3:18 μ.μ. ·

«Από τις 6 χτές το απόγευμα που ο Λουκάς Παπαδήμος τραυματίσθηκε από την αυτοσχέδια βόμβα μέσα στο αυτοκίνητό του έσπαγα το κεφάλι μου από που ερχόταν και που πήγαινε ο υπαλληλάκος αυτός της Ευρωπαικής Κεντρικής Τράπεζας . Την απάντηση την έδωσε ποιός νομίζετε? Ο Αντωνάκης ο Σαμαράς. Με ποιό τρόπο ? Ο Σαμαράς τηλεφώνησε στο άλλο ξεπουλημένο τομάρι τον Γιάννη Στουρνάρα γιατί κάτι προφανώς υποψιαζόταν . Και βέβαια ο Στουρνάρας του είπε την είδηση . Νωρίτερα Στουρνάρας και Παπαδήμος είχαν μυστική συνάντηση άγνωστο πού και φυσικά κανείς δεν γνωρίζει τί συζήτησαν αλλά και πού συναντήθηκαν . Και οι δύο ξεπουλημένοι υπάλληλοι των Τραπεζών ντόπιων και ξένων είναι τόσο ανακατεμένοι στο ξεπούλημα της χώρας αλλά και του εθνικού πλούτου και κυρίως ευθύνονται για το κατάντημα και την εξαθλίωση του Ελληνικού Λαού . Ο Παπαδήμος σήμερα είναι πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών ενός θεσμού που βρωμάει από απόσταση ενώ ο Στουρνάρας παίζει το ρόλο του Κεντρικού Τραπεζίτη για λογαριασμό Σόιμπλε και λοιπόν καθαρμάτων στην Ευρώπη . Για να είμαι ξεκάθαρος δεν θα με ενοχλούσε καθόλου άν έσκαγε και μια ακόμα βόμβα στα πόδια του Στουρνάρα» .

 

Ανοιχτό MEGA τώρα, όχι στο μαύρο!

Η στρατηγική της κυβέρνησης για τον έλεγχο στον χώρο των media υπέστη δεινή ήττα με την κήρυξη του «νόμου Παππά» ως αντισυνταγματικού από το Σ.τ.Ε. αλλά και με τη συγκεκριμένη συγκρότηση του Ε.Σ.Ρ.. Παρ’ όλα αυτά, όμως, έχει, έως αυτή την ώρα, ως θύμα της τον τηλεοπτικό σταθμό MEGA και τους εργαζομένους του.
Ο αποκλεισμός του MEGA, που έχει σήμερα γενέθλια, από τον καταρεύσαντα, τελικά, διαγωνισμό υπήρξε διακαής κυβερνητική επιθυμία και απόλυτη προτεραιότητα. Για να επιτευχθεί ο στόχος χρησιμοποιήθηκαν οι… διαπλεκόμενες αναπροσαρμογές στρατηγικής ορισμένων επιχειρηματιών-μετόχων του σταθμού, στο όνομα πάντα της μάχης κατά της διαπλοκής! Στο παζλ της μεθόδευσης η χαριστική βολή δόθηκε από συγκεκριμένες τραπεζικές πρακτικές, όπως η δέσμευση των λογαριασμών για τη μισθοδοσία των εργαζομένων.
Όμως, παρά την εξοντωτική για τους εργαζόμενους τακτική ο σταθμός άντεξε χάρη στις τηλεοπτικές παραγωγές της 27ετούς διαδρομής του.
Και τώρα που μετά την ήττα του συνολικού κυβερνητικού σχεδίου το κοντέρ, όσον αφορά στη ρύθμιση του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου, έχει μηδενίσει πρέπει να βρεθεί λύση για το μοναδικό θύμα αυτού του σχεδίου.
Οι μέτοχοι ενός σταθμού που αντέχει ακόμα δεν έχουν, πλέον το άλλοθι του διαγωνισμού-καζίνο ή του προκρούστειου αριθμού 4 για τις άδειες. Πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους είτε προχωρώντας στις κινήσεις που θα αναζωογονήσουν τον τηλεοπτικό σταθμό (π.χ. ανακεφαλαιοποιώντας τον) είτε δρομολογώντας τη διαδοχή τους από άλλους ενδιαφερόμενους.
Οι τράπεζες οφείλουν να απελευθερώσουν από τους δεσμευμένους λογαριασμούς τη μισθοδοσία των εργαζομένων. Διαφορετικά πρέπει να ελεγχθούν αρμοδίως, επειδή θα εξυπηρετούν εξωτραπεζικούς πολιτικούς σχεδιασμούς.
Η κυβέρνηση πρέπει να σταματήσει τις παρασκηνιακές μεθοδεύσεις αφήνοντας τους εμπλεκομένους και το νεότευκτο ΕΣΡ να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.
Τέλος, οι δημοσιογραφικές συνδικαλιστικές ενώσεις πρέπει να αναπροσανατολίσουν τους στόχους και τις μεθόδους τους από τα… τετριμμένα σε ενέργειες αναγέννησης του σταθμού και διασφάλισης των θέσων εργασίας.
Ανοιχτό MEGA τώρα, λοιπόν, όχι στο μαύρο.
Προσωρινή Επιτροπή 20/11/16

10 + 1 σκέψεις για τον ΕΔΟΕΑΠ

Από την Επιτροπή εργασίας για το ασφαλιστικό, των Ανοιχτών ΜΜΕ

10 + 1 ΣΚΕΨΕΙΣ για τον ΕΔΟΕΑΠ

  1. Οι ευθύνες της συνδικαλιστικής ηγεσίας του «κλάδου» -και ιδιαίτερα της ΕΣΗΕΑ- είναι μεγάλες και ιστορικές. Έχει χαθεί, ήδη, ενάμισης μήνας από την προθεσμία που πήραμε κατά την ψήφιση του νόμου για το ασφαλιστικό, χωρίς να υπάρξει διάλογος, εξαιτίας της εμμονής στο αδιέξοδο «όλα ή τίποτα» και στο στρουθοκαμηλισμό σχετικά με την κατάργηση του αγγελιοσήμου.
  2. Το αίτημα για επιστροφή του αγγελιοσήμου και για ανασύσταση του ΕΤΑΠ-ΜΜΕ είναι απλή και κυνική δημαγωγία. Η μικρή στροφή που υπήρξε σε επίπεδο ΕΣΗΕΑ την προηγούμενη βδομάδα, με αποδοχή –για πρώτη φορά- του «τριμερούς» διαλόγου (εργαζόμενοι-εργοδότες-κυβέρνηση), πρέπει να σταθεροποιηθεί, να αξιοποιηθεί και να επικεντρωθεί αποκλειστικά στη διάσωση του ΕΔΟΕΑΠ, τουλάχιστον, ως αυτόνομου Ταμείου Υγείας.
  3. Το αίτημα αυτό δεν πρέπει, βέβαια, να προβληθεί στο πλαίσιο μιας αντίληψης για τους δημοσιογράφους και, εν γένει, τους απασχολούμενους στα ΜΜΕ ως «περιούσιων εργαζομένων» που διεκδικούν προνόμια. Αντίθετα, πρέπει να διεκδικηθεί ως μια ορθολογική λύση, στο βαθμό που ο ΕΔΟΕΑΠ είναι Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου, διαθέτει πλούσια κτιριακή υποδομή, σύγχρονο ιατρικό εξοπλισμό, καθώς και έμπειρο ιατρικό και διοικητικό προσωπικό. Η απαξίωση όλων αυτών δεν επιβαρύνει μόνο τους δημοσιογράφους αλλά και το δημόσιο συμφέρον, αφού θα «χαθεί» συλλογική περιουσία. Προϋπόθεση, βέβαια για τη διεκδίκηση σ’ αυτή τη βάση είναι ο ΕΔΟΕΑΠ να μην «επιβαρύνει» το κοινωνικό σύνολο.
  4. Η πρότασή μας, όμως, πρέπει να αφορά έναν «νέο ΕΔΟΕΑΠ». Η αρχαϊκή, αιμομικτική σχέση συνδικαλισμού και ασφάλισης πρέπει να διαρραγεί. Ο νέος ΕΔΟΕΑΠ οφείλει, κατ’ αρχάς, να συμπεριλαμβάνει, σε προαιρετική για τους ίδιους βάση, τους δημοσιογράφους που σήμερα δεν υπάγονται σε αυτόν είτε επειδή δεν είναι μέλη της ΕΣΗΕΑ, της ΕΣΗΕΜΘ κ.ο.κ. είτε επειδή εργάζονται σε περιφερειακά Μ.Μ.Ε. είτε επειδή αμείβονται με Δ.Π.Υ. είτε επειδή εργάζονται στο Διαδίκτυο είτε …. Σοβαρά πρέπει, επίσης, να εξετασθεί η –φερόμενη ως- πρόταση των ιδιοκτητών να συμπεριληφθούν στο νέο ΕΔΟΕΑΠ και οι λοιποί –πέραν των δημοσιογράφων- εργαζόμενοι στα διάφορα Μ.Μ.Ε. (τεχνικοί, διοικητικοί κ.ά.). Φυσικά, ο νέος ΕΔΟΕΑΠ πρέπει να συνεχίσει να καλύπτει συνταξιούχους, ανέργους και αυτασφαλιζόμενους.
  5. Προϋπόθεση για όλα τα προηγούμενα είναι να γίνει έγκυρη αναλογιστική μελέτη, η οποία θα δείξει τους πόρους που θα χρειαστούν και αν υπάρχουν δυνατότητες, ο «νέος ΕΔΟΕΑΠ» να καλύπτει και άλλους τομείς, πέραν της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Εξαιτίας της καθυστέρησης που υπήρξε στο διάλογο πρέπει να διεκδικηθεί δίμηνη παράταση της προθεσμίας, ώστε να υπάρξει εύλογο διάστημα για την αναλογιστική μελέτη και την καλή νομοθέτηση.
  6. Πριν από την κατάληξη για τους μόνιμους πόρους του νέου ΕΔΟΕΑΠ πρέπει να διεκδικηθεί ένα ποσοστό από το αποθεματικό του ΕΤΑΠ ΜΜΕ, ώστε να μπορεί με ασφάλεια να συνεχίσει το έργο του. Επίσης, η ΕΣΗΕΑ, αντί να ζητά τη συνδρομή του ΕΔΟΕΑΠ προς αυτήν (όπως συνέβη στην πρόσφατη «συνέλευση» !), πρέπει να διαθέσει ένα μέρος του αποθεματικού της σε αυτόν. Είναι προφανές πως το χρειάζεται πολύ περισσότερο. Στην «προίκα», τέλος, θα προστεθούν και όσα διεκδικεί δικαστικά ο ΕΔΟΕΑΠ, εφόσον τελεσφορήσει η σχετική διαδικασία.
  7. Μόνιμοι πόροι θα είναι, φυσικά οι εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών. Όσον αφορά τις εισφορές αυτές και το αναγκαίο ύψος τους το λόγο έχει η αναλογιστική μελέτη στην οποία αναφερθήκαμε πριν.
  8. Το θέμα των εργοδοτικών εισφορών συνιστά ένα αυτόνομο πρόβλημα, στο βαθμό που έως τώρα –ελέω αγγελιοσήμου- οι εργοδότες δεν πλήρωναν εισφορές. Τούτου δοθέντος, προς το παρόν, υπάρχουν τρεις εναλλακτικές εκδοχές. Η πρώτη είναι να καταβάλουν κανονικά τις εισφορές τους για τον «νέο ΕΔΟΕΑΠ», στο ύψος που θα δείξει η αναλογιστική μελέτη. Άλλωστε, αν δε βρεθεί λύση θα κληθούν να καταβάλουν εισφορές για τον ΕΟΠΠΥ. Υπάρχουν δύο αντεπιχειρήματα. Το πρώτο είναι πως από κει που οι εργοδότες δεν πλήρωναν τίποτα θα κληθούν τώρα να δίνουν, σε καιρούς μεγάλης κρίσης, εισφορές για σύνταξη, επικούρηση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Το δεύτερο είναι πως η απότομη αυτή αλλαγή ενδέχεται να οδηγήσει σε αφανισμό μικρότερα Μ.Μ.Ε.
  9. Η δεύτερη εκδοχή που έχει –εμμέσως- συζητηθεί είναι να χρησιμοποιηθεί ως «όχημα» για την καταβολή εργοδοτικών εισφορών, ο φόρος τηλεοπτικών διαφημίσεων που έχει θεσμοθετηθεί από το 2010 αλλά άρχισε να εισπράττεται πρόσφατα. Ο φόρος αυτός, με δεδομένη την κατάργηση του αγγελιοσήμου, θα μπορούσε να επεκταθεί –μειούμενος κατά τι- στις διαφημίσεις σε όλα τα Μ.Μ.Ε. (και στο Διαδίκτυο) και ένα τμήμα του να παρακρατείται ως εργοδοτική εισφορά, με βάση και τα συμπεράσματα της αναλογιστικής μελέτης. Το προφανές πλεονέκτημα αυτής της εκδοχής είναι πως ευνοείται ο πλουραλισμός στο χώρο, καθώς δεν επιβαρύνονται υπέρογκα τα μικρότερα Μ.Μ.Ε. που δεν έχουν ιδιαίτερη διαφήμιση. Το προφανές πρόβλημα της, όμως, είναι πως ο νόμος ορίζει ότι το σχετικό φόρο καταβάλλουν διαφημιστές και διαφημιζόμενοι ενώ οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ απλώς τον αποδίδουν. Αν, λοιπόν, διατηρηθεί αυτή η μορφή του, η χρησιμοποίησή του για τον ΕΔΟΕΑΠ είναι εύκολο να κατηγορηθεί πως συνιστά ένα «αναγραμματισμένο» αγγελιόσημο και «φόρο υπέρ τρίτων» κι έτσι είναι πολύ πιθανό η σχετική ρύθμιση να μη γίνει αποδεκτή από τους «θεσμούς».
  10. Τούτων δοθέντων θα πρέπει να εξετασθεί εναλλακτικά και μια τρίτη εκδοχή. Ναι μεν να θεσμοθετηθούν όσα αναφέρθηκαν προηγουμένως για το φόρο επί των διαφημίσεων αλλά η εργοδοτική εισφορά να προκύπτει ως ένα ποσοστό επί των διαφημιστικών εσόδων που έχει ο κάθε εργοδότης που θα είναι και ο υπόχρεος για την καταβολή της. Προϋπόθεση, βέβαια, είναι η αναλογιστική μελέτη αλλά, επίσης, μέτρα εξορθολογισμού και διαφάνειας στη διαφημιστική αγορά. Στην εκδοχή αυτή ναι μεν «επιβαρύνονται» οι εργοδότες (όπως συμβαίνει, βέβαια, με ολους του εργοδότες απλώς οι «δικοί μας» είχαν… καλομάθει) αλλά δε θίγεται ο πλουραλισμός στο χώρο, αφού τα μικρότερα ΜΜΕ θα καταβάλουν εισφορές ως ποσοστό επί των διαφημιστικών τους εσόδων και όχι ανάλογα με τον αριθμό των εργαζομένων τους. Θα υπάρχει, δηλαδή, μια «αναδιανομή», ανάλογα με τα διαφημιστικά έσοδα, στο εσωτερικό των ιδιοκτητών.

Ο διάλογος για τον ΕΔΟΕΑΠ θα έπρεπε να βρίσκεται στο τέλος του. Δυστυχώς, κατ’ ουσίαν, δεν έχει αρχίσει ακόμα και οι ευθύνες γι αυτό είναι πολύ βαριές. Αν επιβεβαιωθεί η «συνδικαλιστική προσγείωση» και η έναρξή του, οι σκέψεις-συνεισφορά που προηγήθηκαν μπορούν να γίνουν ακόμα πιο συγκεκριμένες. Χρειάζεται, όμως, λίγος χρόνος ακόμα για μια σοβαρή και τεκμηριωμένη συζήτηση. Ας τον διεκδικήσουμε.